woensdag 23 november 2011

Salomon's pleidooi: grondenrechten, hoe verder?

Gisteravond werd de 2e openbare discussie van de Democratiemaand 2011 gehouden. De inleider was Salomon Emanuels, die inging op het verloop van de grondenrechtenconferentie. Samen met de aanwezigen probeerde hij aan te geven: hoe verder met het proces van grondenrechten?

Later volgt een uitgebreid verslag van de avond. Salomon hield ter afsluiting van de avond een pleidooi voor "niet elkaar steeds te willen vertellen hoe het moet". Dit is een transcriptie van zijn (spontane) afsluiting:

Bij dit soort processen, moeten we er ernstig rekening mee houden dat generaties lang Marrons en Inheemsen een behoorlijk wantrouwen hebben opgebouwd ten opzichte van met name de Overheid in het kustgebied. Dat neem je niet weg met 1 regering, en ook niet in 1 regeerperiode. We moeten heel goed beseffen dat we ruimte moeten geven om langzamerhand eruit te komen. Dat wil zeggen dat je soms als Overheid even een aantal stappen terug moet doen. Als je deskundigen hebt, laat ze aan het werk, maar probeer niet prominent zelf aanwezig te zijn, omdat dat ook met het oog op de “tirannie van participatie” dan heel vaak door de belanghebbenden geassocieerd wordt met een poging om alle macht toch te behouden.  Terwijl: participatie is in essentie een stukje macht delen.
Een ander aspect is: we moeten ervoor oppassen om naar elkaar toe belerend bezig te zijn. Dat we mensen steeds willen vertellend hoe het moet. Paolo Freire heeft daar over geschreven en zijn boek (Pedagogiek van de Onderdrukten) staat aan de basis van het participatiedenken. Freire laat de verhouding zien tussen meester en leerlingen, waar de meester alleen maar kennis moet overdragen en de leerling maar moet consumeren. We moeten daarvoor oppassen.
Ontwikkelingswerken en bewustwording bij Marrons en Inheemsen is ruwweg ergens in de jaren zeventig, rond en na de onafhankelijkheid van Suriname op gang gekomen toen men ongeconsulteerd de onafhankelijkheid bracht. Vanaf dat moment zijn ze werkelijk gaan protesteren: stilzwijgend en op allerlei ander manieren. Door de binnenlandse oorlog en de bemoeienis van externe mensen met projecten en onderzoeken, zijn ze nog bewuster geworden en inmiddels staan ze midden in de Surinaamse samenleving en willen ze meepraten, meedenken en meebeslissen. We moeten dat in Suriname beschouwen als een grote toevoeging in onze stap voorwaarts en ruimte geven om de vreedzame co-existentie in deze Surinaamse samenleving te behouden en te koesteren.


maandag 21 november 2011

denken over dialoog 3: not about winning

Grondenrechten. 2e openbare discussie Democratiemaand 2011

 
Grondenrechten: hoe verder?

 Op 21 en 22 oktober werd in het district Para een grootse conferentie gehouden, bedoeld om met alle betrokken partijen te komen tot een strategie voor spoedige oplossing van het grondenrechtenvraagstuk.. De conferentie was ruim negen maanden in voorbereiding  en bijkans 700 personen trokken vanuit heel Suriname naar Colakreek om deze bijeenkomst bij te wonen. Helaas werd de conferentie, en dus ook het dialoogproces over grondenrechten, op de tweede dag abrupt beĆ«indigd. De exacte toedracht is voor velen nog onduidelijk. Hoe heeft dit kunnen gebeuren, en hoe moeten we verder?
Voor de tweede openbare discussie van de Democratiemaand, zal Salomon Emanuels een beschouwing geven van het gevolgde proces om te komen tot deze grondenrechtenconferentie. Met vertegenwoordigers van Inheemsen en van de tribale volken (Marrons), en (hopen wij) van de Overheid, wordt vervolgens nagegaan wat de voorwaarden zijn om dit cruciale nationale vraagstuk op een goede manier weer op de agenda te plaatsen, en het proces tot een goed einde te brengen.
Salomon Emanuels studeerde Sociale en Culturele Antropologie aan de Katholieke Universiteit van Nijmegen in Nederland. Hij heeft zich gespecialiseerd in Rechtsantropologie en Sociale Geografie van Ontwikkelingslanden met als bijzondere themagebieden  Community Development, Participatie, Inheemse en Tribale rechten. Hij was eerder verbonden aan het Bureau Forum NGO's als programma medewerker voor het binnenland; en aan Moiwana 86 als beleidsmedewerker voor de mensenrechten van Inheemsen en Marrons. Sinds 2005 is hij werkzaam bij Stichting Equalance. Daarnaast is hij part-time docent aan de Studierichting Sociologie van de Adek. Hij is lid van de Raad voor de Ontwikkeling van het Binnenland en bestuurslid van de Stichting Fonds Ontwikkeling Binnenland.


foto: Starnieuws

Deze discussie is onderdeel van de lezingencyclus “Dialoog voor Democratie”, een activiteit binnen Democratiemaand 2011. De Democratiemaand, een initiatief van Projekta, wordt vanaf 2008 jaarlijks in de maand november gehouden. Tijdens deze periode wordt speciale aandacht gevraagd voor de staat van de democratie in Suriname. De vierde editie van de Democratiemaand staat voor Projekta in het teken van Dialoog. Dialoog wordt universeel gezien als het middel bij uitstek om de verschillen van inzicht en standpunten die ten grondslag liggen aan conflicten bespreekbaar te maken, en op te lossen. Democratie, als systeem voor ‘s lands bestuur, is in feite niets anders dan een raamwerk voor georganiseerde en continue dialoog.

                         Inleider:               Drs. Salomon Emanuels, Cultureel Antropoloog
Datum:                dinsdag 22 november, 2011
Tijd:                       19.00 u
Lokatie:             Conferentiezaal Conservation International Suriname,
                            Kromme Elleboogstraat 20




zondag 20 november 2011

Nog 3 dagen: Verkiezingen in Guyana

hier is een site met alle basisinformatie over de verkiezingen in buurland Guyana op 28 november a.s.







parlementsgebouw Georgetown
De site Caribbean Elections probeert alle basisinformatie van verkiezingen in het Caraibisch Gebied bij te houden:
Caraibische Verkiezingen


Vote right or die

Op 28 november gaat St.Lucia naar de stembus.
Adrian Augier, dichter, theatermaker en econoom schreef een brief aan zijn landgenoten. Hij had het even goed over Suriname kunnen hebben.
 
VOTE RIGHT OR DIE
The Responsibility of Choice
 
So here I am, about 100 miles Southeast of St. Lucia in an entirely different world.  That world houses the Barbados Entrepreneurship Foundation.  I have been invited to speak on public policy and entrepreneurial development.  
 
This event is not bankrolled by government or any foreign funding agency, but by independent corporate entities and individuals committed to strategic advancement.  The prospect of people-driven change attracts an admirable cross-section of professionals prepared to devote real time and energy.
 
The program runs on schedule. Presentations are concise and focused.  No apologies, no excuses.  The event is managed by a local foundation dependent on voluntary contributions, one paid employee, and a small army of highly motivated volunteers.  They operate at a pace and standard which matches their global outlook. 
 
They have benchmarks and defined deliverables. They are demonstrating transparency and holding themselves accountable for achieving specific milestones.  There is no idle fluff here.  Just a cohort of people so firmly coalesced around their goal that international friends in business, science, technology and academia are inspired to join them in their audacious venture: making Barbados the number one business hub in the world.  No, not the region. The WORLD.
 
And I am envious - in the most positive sense of the word - because this is all win-win, and because it is an epiphany to enter an environment where serious people are looking beyond an arbitrary limitation, changing the status quo, and claiming their future triumph.   
 

Their deadline is 2020, the start of the next new decade.  It is a mere eight years away.  Yet they embrace the imperative of change knowing that better can and must indeed be done.  I am proud to be among them, to be heard and have my thoughts considered.  I congratulate them on being brave enough to identify what needs to change.  They do not need my affirmation.
 

Castries markt

Privately, I make comparisons with my island and teeter on the edge of despair.  I hope deeply that this exercise speaks volumes for the strength and determination of ALL Caribbean people.  I pray that this brave initiative succeeds.  I want it to infect this whole soca society of ours.  I want it to demonstrate that we too can overturn complacency and become that island which was the promise of the new world: the land of people and of light.
 
We can spend a lifetime discussing where that promise went.  And it would be a colourful discourse indeed, dripping angst and nostalgia.  But right now we don’t need sentimentality.  Reason dictates that we plough ahead to the fruitful planting of solutions.  We need men and women of commitment and vision who are prepared for the rigours of hard work, discipline and perseverance. 
 
Barbados is not so different.  They feel the same partisan tribalism that divides us.  They feel compromised by short-sighted political stupidity.  They know the price of silence and toleration when citizens fail to speak out.  They know that this corrupting tribalism has eroded the middle ground, the neutral platform for the productive exchange of ideas and the pooling of positive energies.
 
But to their credit, they are choosing to do something:  to create a non-partisan coalition of civil society which restores the middle ground, reunites classes and communities in the cause of a country determined to prosper.
 
It is potentially a model for the region.  I beg them to fight on, not just for themselves but for all of us.  If Barbados - the pillar of Westminster democracy – perceives the need to turn governance on its head, just imagine what radical house-cleaning we need to do right here at home.
 
de Pitons
Clearly, we need to re-set the agenda which our politicians have abandoned.  We need to engage them on issues that reposition our economy: investment, education, technology, green energy, efficiency, productivity and wealth creation.  That is why we the people at all levels of society, need to enter into partnership with each other and reclaim our democracy from those who have hijacked it. 
 
Since the very nature of politics is corrosive, the only viable check on the abuse of power is eternal vigilance.  Our governance systems – particularly parliament and the cabal that is cabinet - must be held tightly in check by all the moorings of a functioning democracy.
 
That includes the private sector who drive employment, investment, growth and technological advancement. It includes the labour sector - particularly public sector unions - who cradle the productive human resources of this country and must contribute convincingly to the making of a meritocracy.
 
It includes the media who are supposed to stand uncompromised and independent and shout loudly whenever societal freedoms are threatened. It includes professional organisations like the Bar Association who are among the most independently privileged members of our society and who should instinctively rise up to defend the rights of the poor and the disenfranchised.  It also includes the churches who should hold the moral high ground and be the conscience of a country claiming to be Christian.
 
So it seems that this morass we complain about is really of our making.  And we have been making it assiduously for a long time, gradually relinquishing our democratic rights and abandoning our principles to successive administrations.  It seems we really do get the governments we deserve. 
 
So as we walk to the polls on November 28, we need to remind each other that we are electing mere men and women.  They are mortal, fallible and corruptible.  They are not saints or gods and will not selflessly look to our collective welfare if we ourselves do not.
 
We must remember that our leaders expect US to be alert and vigilant and outspoken, if only to keep them on the right and narrow path.  If we fail in this, then we lose their already scant respect.  We will be treated like spineless imbeciles.
 
So we cannot play this voting thing like a five minute quickie after which we all roll over and go back to sleep.  We cannot merely vote, and then retreat into that silent night of cowardice and complacency.  That is not where we wish to dwell.  Our children, if they learn enough to understand what we have failed to do, will not forgive our apathy.
 
Fortunately, the world is not offering us much of a choice.  The urgent economic imperatives confronting St. Lucia, Barbados and the Caribbean are pretty much the same ones facing Iceland, Greece, Spain, Italy and America.  This is a loud insistent call to get our economic houses in order and stop the wastage of scarce irreplaceable resources.  It is a warning from an intolerant global system that we will pay dearly for our economic negligence. 
 
Most importantly it is an ultimatum that we need to run our country properly or live forever with ignorance, poverty, disease, injustice and inevitable violence.   Rest assured if we do not reform, our economic, political, social and intellectual assets will be mercilessly exploited by those who are already richer and greedier than ourselves.  We will be returned to slavery and subservience.
 

Derek Walcott Square

We must therefore, reform government no matter its colour.  This is about OUR survival.  The adversarial structure of our parliament is archaic.  No country can be managed by a house of seventeen divided against itself on virtually every issue.  Add to that, a public sector consuming more than it produces, a private sector shrinking to oblivion, frustrated creativity and a sinking middle class.  Without serious reform, what lies ahead is chaos.
 
In 1981/82, this country rose up and demanded better.  In what history might well call a bloodless coup, we overturned the parody which passed for government, appointed new caretakers by consensus, and systematically returned St. Lucia to democratic sanity.  That action set a standard for politicians to follow.  It was our proudest moment.  And the world took note.
 
It may well be that such a time is here again. So, let us not vote in haste and repent in darkness later.  Whether moved by star, torch, conscience or collective enlightenment, let us take our democracy back.  Starting November 29th 2011, let us speak clearly and responsibly to our newly elected government and demand to have our most important concerns addressed.    
 
Let us establish zero tolerance for attitudes and actions unworthy of our nation and stand prepared to go public, write, tweet, do whatever it takes to defeat the tribalism that divides us.  Let us put St. Lucia first, so that our children may yet inherit that land of light and people of which we so proudly sing.
 
Adrian Augier
is an award winning Poet and Producer. He is the Caribbean Laureate for Arts and Letters 2010
 He is a Development Economist and St. Lucia's Entrepreneur of the Year 2010. 

zaterdag 19 november 2011

Samenvatting discussie "Dialoog met gemeenschappen en goudzoekers, de case van IAMGOLD)

Dit is een vervolg op het vorig bericht over de eerste discussieavond van de 4e Democratiemaand. Een samenvatting van de levendige discussie.


Veiligheid en impact natuur
Berry Vrede wilde  graag weten wat er gebeurt nadat het bedrijf uit het gebied is vertrokken. Men maakte zich vooral zorgen om de staat van het gebied, en ook de veiligheid van de bevolking. Finisie vertelde dat Afdeling Milieu een closure planning (berekend voor over 12 – 15 jaar) heeft die de rehabilitatie van het gebied zal aanpakken. Het bedrijf houdt zich aan de wettelijke regels en een apart fonds voor de rehabilitatie van het gebied is wettelijk verplicht.De gemeenschappen worden daarom nu al in de milieu-assessments en in de planning betrokken. Ook zijn er verschillende technische maatregelen getroffen om schadelijke gevolgen te  minimaliseren.

Hoe belangrijk is Community Relations voor het bedrijf ?
Siegmien Staphorst was vooral geinteresseerd in het percentage van de omzet dat terugvloeit naar de community relation afdeling. Hoewel er geen percentage is vastgesteld kon Finisie wel melden dat US $ 3.=  per ounce geproduceerd goud voor de financiering van sociale projecten wordt gereserveerd. Dit geld is bestemd voor zowel de betrokken gemeenschappen als organisaties in Paramaribo. Deze bijdrage is vastgesteld ongeacht de prijs van goud. Bovendien hebben de gemeenschappen geen inspraak in de vaststelling van de bijdrage voor sociale projecten, en ook niet in het bepalen van de beleidsgebieden waarin wordt geinvesteerd. De investeringsgebieden zijn bepaald in een eerder uitgevoerd Social Impact Assessment. Bij dit onderzoek zijn de gemeenschappen wel betrokken geweest. Bovendien worden de activiteiten van het bedrijf door de gemeenschappen geevalueerd.  Voor grote projecten kan er wel een uitzondering worden gemaakt, en meer geld worden geinvesteerd. Siegmien merkte op: “ik mis in het verhaal de werkelijke participatie: meedenken, meedoen, meebesluiten.”

Rol Overheid
Volgens Ellen Naarendorp van het Kabinet van de President (?) moet de overheid “meer in de lead zijn om met de mensen in dialoog te gaan over de milieu- en gezondheidsgevaren van de bedrijfsactiviteiten. Het wordt nu teveel overgelaten aan het bedrijf.”  Volgens Finisie treedt IAMGOLDin dialoog met de overheid bij onderwerpen waarbij de overheid een directe rol in heeft, zoals watervoorziening.  Ook zijn er controle mechanismen ingesteld die de monitoring van de activiteiten van IAMGOLDmogelijk maken. Mevr. Naarendorp meent echter dat een nationaal dialoog een veel breder impact  zou hebben.

Versterking gemeenschappen: ondernemers
Naar aanleiding van de vraag van Berry Vrede naar de afname van producten en diensten van de gemeenschappen (inkomsten generering) ontstond er een discussie over het proces van versterking van de  gemeenschappen. Hoewel er verschillende producten van de gemeenschappen worden afgenomen, voldoet de kwaliteit echter nog niet aan de standaarden van het bedrijf. De meeste ondernemers zijn nog niet sterk genoeg. IAMGOLDheeft daarom met verschillende partners  versterkingsprocessen opgezet. Bovendien wordt volgend jaar gestart met het verstrekken van micro financiering. George Lazo vindt het proces echter veel te traag. Volgens Finisie is dit onderdeel van het proces.  “Je kan niet verwachten dat ze alles binnen 1 jaar leren of kunnen.”.

Wetgeving
Ook de wettelijke bepalingen rond de mijnbouw, specifiek de goudwinning, kwamen aan de orde. Finisie meldde dat IAMGOLD zich streng houdt aan de wettelijke bepalingen. Volgens hem is de kritiek op de wetgeving vanuit de gemeenschap ongegrond. Hoewel de goudzoekerswet niet relevant is voor de huidige situatie, is de Mijnbouwwet van 1986 uitstekend werkbaar. De Mijnbouwwet is op het op bepaalde punten verouderd (bijv. op Milieugebied), maar er zijn wel voldoende handvaten om de ordening van de sector aan te pakken.Vooral artikel 36.3 over zonering zou moeten worden uitgevoerd. In combinatie met artikel 36.6 over de uitgifte van concessies aan klein mijnbouwers, zijn er voldoende handvaten om de sector te ordenen, vindt Chris Healy. 

Ook de kwestie rond de Grondenrechten kwam aan de orde. Wat zullen de gevolgen voor het bedrijf zijn als de rechten van de transmigranten worden toegekend? Dit hoeft geen probleem te vormen: “als de zaken wetten veranderen, dan gaan wij in gesprek met de mensen daar, de eigenaren dan, om te kijken welke percentage naar hun terug moet vloeien”. De overheid blijft een belangrijke partner. Aanpassen aan de de situatie en in onderhandeling gaan.

Verbetering Communicatie
Rudi Vrede van de communicatie commissie van Klaaskreek meent dat IAMGOLD beter met de Surinaamse gemeenschap moet communiceren. Het bedrijf roept onterechte kritiek op zich af door onvoldoende aan de Surinaamse gemeenschap te vertellen wat zij voor en in de dorpen doet. Zo is de kerk van Klaaskreek gerenoveerd, een school gebouwd en is het dorp van water voorzien.

Nationaal Fonds
IAMGOLD wil haar impact op de ontwikkeling van Suriname vergroten, zegt Finisie. Daarom komt er begin 2012 een Nationaal fonds waar aanvragen voor sociale projecten zullen kunnen worden ingediend. Het niveau van engagement, zoals dat met de dorpsgemeenschappen bestaat, zal echter niet worden bereikt.

Op de opmerking van Henk Muntslag dat IAMGOLD nog veel meer zou moeten doen voor de Surinaamse gemeenschap, gaf Projekta directeur Sharda Ganga aan dat het niet de taak is van een bedrijf om te zorgen dat er overal onderwijs, gezondheidszorg of andere diensten zijn. Daar is een Overheid voor. Met die opmerking werd het officieel deel van de avond afgesloten; en trokken de gasten naar de drankjes en hapjes waar nog lang werd nagepraat.
Projekta blikt tevreden terug op de eerste openbare discussie, en kijkt vol verwachting uit naar volgende openbare discussie: Grondenrechten. Hoe verder? Beschouwing over de Grondenrechten conferentie op  dinsdag 22 november a.s. in de vergaderzaal van Conservation International aan de Kromme Elleboogstraat 20.


(alle foto's: Ranu Abhelakh)

Verslag 1e discussie: Dialoog is niet cheap. Je moet er tijd en geld in investeren


Om tien voor zeven zaten er 10 mensen in de zaal. Om tien over zeven waren het er plots 40, toen 50, toen..waren de stoelen op.
Projekta had over belangstelling niet te klagen bij  de eerste openbare activiteit van de Democratiemaand 2011. Collega-NGO-ers, vertegenwoordigers van de Overheid en van het Kabinet van de President, parlementsleden, vertegenwoordigers van de gemeenschappen waar IAMGOLD actief is, studenten, medewerkers van IAMGOLD, mijnbouwkundigen, cultureel antropologen...het was een bont en levendig gezelschap dat zich verzameld had in de conferentiezaal van Conservation International Suriname.   
Het onderwerp van de avond was “Dialoog met gemeenschappen en kleine goudzoekers: de case van IAMGOLD”, en handelde over de methode voor Dialoog en Engagement toegepast door het bedrijf. Drs. Jerry Finisie, Community Relations Superindent van IAMGOLD in op het dialoogproces van het bedrijf met de lokale gemeenschappen, de kleine goudzoekers, maar ook met andere stakeholders.
Hij gaf aan dat de communicatie- en dialoogstrategie van het bedrijf is gebaseerd op lokale en internationale wetgeving en regels over de rechten van Inheemse en in stamverband levende volkeren. Ook de Mijnbouwassociatie van Canada heeft bepaalde kwaliteitsregels waaraan lidbedrijven moeten voldoen.
Gemeenschappen in het werkgebied van IAMGOLD betrekken en ondersteunen in hun ontwikkeling is dus geen gunst, maar een verplichting voor het bedrijf. Het bedrijf  betrekt gemeenschappen door het houden van regelmatige meetings met een door het lokaal bestuur aangewezen communicatiecommissie, maar onderhoudt ook rechtstreeks contact met de gemeenschap zelf. In  de 7 dorpsgemeenschappen die vallen binnen het IAMGOLD werkgebied (Klaaskreek, Nieuw Koffiekamp, Brownsweg, Baling Soela , Nyun Lombe, Marshallkreek en Kwakoegron) zijn er gemiddeld 2 dialoogmomenten per maand. Gemeenschappen worden op de hoogte gesteld van activiteiten van het bedrijf, maar kunnen ook aangeven wat hun behoeften zijn.



Behoeften op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg en inkomensgeneratie worden samen met het bedrijf uitgewerkt tot plannen en projecten, die dan door het bedrijf en de lokale gemeenschap samen worden uitgevoerd. Het bedrijf heeft op deze wijze al scholen en kerken gerenoveerd / gebouwd, leerkrachten en leerlingen ondersteund, voor watervoorziening gezorgd, en groenten- en eierenproducenten ondersteund.
Transparantie
Het proces moet vooral transparant zijn: men moet steeds op de hoogte worden gehouden van de ontwikkelingen, en nieuwe spelers moeten worden geĆÆnformeerd: ‘Anders denkt men dat je hen voor de gek houdt”. Per dorp worden de gesprekspartners door het traditioneel gezag geselecteerd. Eis is dat de vertegenwoordigers goed onderwijs hebben genoten en inzicht in de onderwerpen hebben.  In het begin bestonden de groepen die als gesprekspartner voor het bedrijf fungeerden alleen uit het traditioneel gezag, maar dat werkte niet zo goed. Langzamerhand werden actieve personen in de gemeenschap zoals mensen van de kerk, de sportorganisatie, leerkrachten betrokken. Dit alles wordt in dorpskrutu’s bepaald.


Protocollen
De gevoerde dialoog is gebaseerd op lokale en internationale wetgeving  en vindt plaats volgens de traditionele manier van vergaderen, compleet met het systeem van “go na sey” of “ben’ go na sey ”: het nemen van een kleine break om met de ‘achterban’ te kunnen overleggen.. Bovendien zijn de medewerkers op de afdeling Community relations bekend met de cultuur, het merendeel is van Marron afkomst.

Dialoog kost tijd en geld
Het dialoogproces met de dorpen verschilt per dorp. Het grootste verschil tussen de dorpen is dat sommige  sterk gemeenschappelijk, en andere sterk individueel gericht zijn. Processen in dorpen die sterk individueel gericht zijn verlopen moeilijk en langzamer. “Je moet er veel meer tijd instoppen voordat je een minimaal niveau van consensus hebt bereikt.”
Anderzijds moeten spelers die niet bij het proces horen, niet worden betrokken. Het proces wordt dan gevoelig voor corruptie. “Corruptie verstoort dialoog”, zegt Finisi.

FPIC?
Finisi ging ook even in op het beginsel van FPIC( Free Prior and Informed Consent). Hij is van mening dat dit eigenlijk niet haalbaar is in de dagelijkse werkelijkheid. Dialoog met de gemeenschappen is een zeer dynamisch proces. Je zult nooit het moment bereiken waarbij je tegelijkertijd iedereen’s (consent) instemming hebt. Wel moet iedereen tevoren over alles worden geĆÆnformeerd: Free, Prior and Informed moet, zegt hij; Consent is niet altijd mogelijk.   

Kleine goudzoekers
Toen IAMGOLD in het gebied begon te opereren, woonden er minder mensen daar en waren er maar ongeveer 100 kleinschalige mijnbouwers, die op eenvoudige wijze mijnden. In de jaren daarna, groeide de bevolking van het gebied explosief, en veroorzaakte de goudkoorts een toename naar meer dan 600 goudzoekers, die nu met zwaar equipment mijnen. De activiteiten van de kleinschalige mijnbouwers brachten steeds meer milieu- en veiligheidsrisico’s met zich mee, omdat zij toen steeds dichter bij hoogspanningskabels en waterreservoirs werkten.
Bij het invoeren van zonering en van een registratiesysteem, werden de interacties met de kleinschalige goudzoekers steeds heftiger, en in 2009 vond er zelfs een schietincident plaats. Deze zorgde voor een enorme wantrouwen onder de lokale bevolking en de goudzoekers. Men  keurde het geweld openlijk af en bleef communicatiekanalen met de kleine goudzoekers open houden. Stapvoets werd het vertrouwen weer opgebouwd.
Belangrijkste lessen die Finisie kan meegeven is dat dialoog een langdurig proces is, waarbij beide partijen bereid moeten zijn te geven en te nemen. Een bedrijf moet als eerste haar lange termijn planning goed voor ogen houden alvorens gedoogzones toe te kennen. Processen van registratie, beheer en dialoog moeten transparant en niet gevoelig voor corruptie zijn.
Er moeten van tevoren goede afspraken worden gemaakt over hoe het proces er uit zal zien: b.v. wanneer en met wie meetings plaatsvinden. Dit sluit niet uit dat er ruimte is om op basis van de situatie in het veld nieuwe afspraken te maken.
Uit de conflicten met de goudzoekers, blijkt dat het gebruiken van geweld nooit een goede oplossing is, omdat het vertrouwen daarna moeilijk terug te winnen is. Bij de recente conflicten in Maripaston, is deze les weer eens gebleken.
In het volgend bericht volgt een samenvatting van de discussie.
(alle foto's: Ranu Abhelakh)

donderdag 17 november 2011

denken over dialoog 2: debat vs dialoog

denken over dialoog

Discussie: Goudzoekers, lokale gemeenschap, IAMGOLD

Uitnodiging Openbare discussie

Met veel genoegen nodigen wij u uit voor de eerste openbare discussie van Democratiemaand 2011:

Dialoog met lokale gemeenschappen en goudzoekers.
     Linking people and profit: De case van IAMGOLD

In hetzelfde gebied waar de Rosebelmijn door Rosebel Gold Mines (nu IAMGOLD) werd opgezet waren er woongemeenschappen, en werkten reeds traditionele goudzoekers. Het opbouwen en onderhouden van een dialoog met de lokale bevolking en de kleinschalige goudzoekers is een lang en weerbarstig proces geweest. Hoe is de communicatie en dialoog tussen IAMGOLD, de lokale bevolking en de kleine goudzoekers verlopen? Welke lessen kunnen hieruit geleerd worden voor de ordening van de goudsector?

Drs. Jerry Finisie heeft Public Administration gestudeerd aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Hij is vanaf het begin betrokken bij de Community Relations van  IAMGOLD en heeft de dialoogprocessen van het bedrijf met de lokale gemeenschappen en andere stakeholders helpen ontwikkelen. Hij is thans Afdelingshoofd van de Community Relations Department van Iamgold-Rosebel Gold Mines N.V.

Deze discussie is onderdeel van de lezingencyclus “Dialoog voor Democratie”, een activiteit binnen Democratiemaand 2011. De Democratiemaand, een initiatief van Projekta, wordt vanaf 2008 jaarlijks in de maand november gehouden. Tijdens deze periode wordt speciale aandacht gevraagd voor de staat van de democratie in Suriname. De vierde editie van de Democratiemaand staat voor Projekta in het teken van Dialoog. Dialoog wordt universeel gezien als het middel bij uitstek om de verschillen van inzicht en standpunten die ten grondslag liggen aan conflicten bespreekbaar te maken, en op te lossen. Democratie, als systeem voor ‘s lands bestuur, is in feite niets anders dan een raamwerk voor georganiseerde en continue dialoog.

Inleider:               Jerry Finisie, Community Manager van IAMGOLD
Datum:                vrijdag 18 november, 2011
Tijd:                       19.00 u
Lokatie:                Conferentiezaal Conservation International Suriname,
                              Kromme Elleboogstraat 20

Toegang vrij, gratis, het kost niets.

dinsdag 15 november 2011

Agenda Openbare Discussies: Dialoog en Democratie

De Democratiemaand is laat begonnen, dus gaan we in december nog even door.

Voor al die mensen die driftig op zoek zijn naar de agenda, hier de openbare discussies op een rij (en we vinden het natuurlijk heerlijk dat men mailt, belt, langsloopt om te vragen naar de activiteiten. Dat geeft deze burgers moed!)


Vrijdag 18 november
Dialoog met gemeenschap en kleine goudzoekers: linking people & profit, de case van IAMGOLD

Jerry Finisie (IAMGOLD)
Dinsdag 22 november
Grondenrechten: hoe verder? Beschouwing over de grondenrechtenconferentie

Salomon Emanuels
(St.Equalance)
Dinsdag 29 november
Bedreiging voor democratie: onze Staatsstructuur

Leo Klinkers
(Klinkers & Hovens Public Policy Consultants)
Vrijdag 2 december
Klimaatfinanciering: geld komt niet zomaar
Annette Tjon Sie Fat (Conservation International Suriname)


Tijd:       steeds om 19.00 uur (inloop vanaf 18.30 uur)
Plaats: Conferentiezaal Conservation International. Kromme Elleboogstraat 20

De toegang is vrij, maar denk eraan: het aantal zitplaatsen is beperkt, dus kom op tijd!