8 maart: Vrouwenrechten in Gevaar (2)

Een roep om recht

Door Carla Bakboord

Kan jij zelf beslissen over je eigen lichaam? Kan je veilig vrijen zonder informatie en voorlichting? Seksuele rechten waarborgen de seksuele gezondheid van jongens en meisjes, mannen en vrouwen. Seksuele gezondheid realiseren betekent de seksuele rechten van elke persoon respecteren, naleven en beschermen. Zoals hierboven aangegeven in het artikel van dr. Julia Terborg is de Draft political declaration on the occasion of the twentieth anniversary of the Fourth World Conference on Women zeer terughoudend in het benoemen van de mensenrechten van vrouwen. Seksuele en reproductieve rechten zijn er helemaal uit verdwenen. Dit is uiteraard onacceptabel!

Overheidsverantwoordelijken en de samenleving staan helaas niet dan wel onvoldoende stil bij de gevolgen van een dergelijk besluit. Ik wil u met enkele voorbeelden illustreren wat er gebeurt wanneer seksuele en reproductieve rechten niet meer op de agenda komen te staan? En vooral wat de effecten zijn voor voornamelijk jongeren en vrouwen. Zo zullen seksuele en reproductieve rechten geen prioriteit meer zijn in het internationale beleid voor de komende 15 jaar. Internationale organisaties zullen geen middelen meer ter beschikking stellen voor programma’s die de beleving van deze rechten moeten versterken en waarborgen. Het gevaar bestaat dat vanuit het United Nations Fund for Family Planning (UNFPA) geen subsidie meer voor gezinsplanningsbureaus zal worden vrijgemaakt. Stichting Lobi bijvoorbeeld heeft een heel klein budget dat te maken heeft met gezinsplanning. In de praktijk betekent dit dat Stichting Lobi dan veel diensten niet meer gratis of tegen een kleine vergoeding kan aanbieden aan mensen die dit het meest nodig hebben. Hieronder vallen onder meer seksuele voorlichting op scholen en verstrekking van voorbehoedsmiddelen.

Gezinsplanning is van levensbelang voor moeders en kinderen. Echter zullen vrouwen door een gebrek aan toegang tot anticonceptie, omdat seksuele en reproductieve rechten niet meer op de agenda komen te staan, niet kunnen voorkomen dat ze (opnieuw) zwanger worden. Dit is vooral risicovol voor jonge vrouwen. Nu al hebben 222 miljoen vrouwen in de wereld die graag een zwangerschap willen uitstellen of vermijden, geen toegang tot anticonceptie. Zij kunnen zichzelf niet beschermen tegen ongeplande zwangerschappen. Gezinsplanning, of de informatie over en toegang tot anticonceptie en vruchtbaarheidsbehandelingen is echt essentieel voor de gezondheid en ontwikkelingskansen van vrouwen en hun gezinnen. En deze toegang willen beleidsmakers vrouwen beletten. Let wel, met minder ongeplande geboortes en kleinere gezinnen is er minder druk op de uitgaven voor gezondheid, water, sanitatie en sociale diensten. Zowel gezinnen als overheden hebben er dus baat bij dat individuen en koppels vrij kunnen beslissen over de grootte van hun gezin. Hoe komt het dat dit beleidsmakers ontgaat?

Seksueel geweld

Seksueel geweld tegen meisjes en seksueel misbruik van kinderen lopen het gevaar onderbelicht, onder gerapporteerd en onbehandeld te blijven. Immers, je kan seksueel geweld tegen meisjes niet aanpakken als je niet kan zeggen dat meisjes en vrouwen seksuele rechten hebben. Je kan seksueel misbruik tegen kinderen niet aanpakken als je niet kan zeggen dat kinderen seksuele rechten hebben. We kunnen dus geen preventieve maatregelen treffen die zo belangrijk zijn om seksueel misbruik tegen te gaan. Zijn onze kinderen en vrouwen nu met de verwijdering van seksuele rechten dan echt helemaal vogelvrij verklaard? Mogen we kinderen niet meer leren hoe zij op seksueel gebied grenzen moeten stellen? Mogen we hen niet meer leren hoe zij ja – en neegevoelens en onveilige situaties moeten herkennen en er mee omgaan? Mogen wij kinderen en vrouwen niet meer sociaal en seksueel weerbaar maken? Weerbaar zijn betekent namelijk dat het kind kan opkomen voor de eigen wensen, grenzen en behoeften. Weerbaarheid hangt bovendien voor een groot deel samen met eigenwaarde, zelfvertrouwen, zelfbewustzijn en met sociale vaardigheden. Het is daarom belangrijk dat programma’s of activiteiten gericht op de preventie van seksueel misbruik zijn ingebed in - en aansluiten bij programma’s rond sociale vaardigheden en de sociale en emotionele ontwikkeling. Ook is het belangrijk dat er aandacht is voor de positieve aspecten van seksualiteit voor dat seksueel misbruik aan de orde wordt gesteld. Door seksuele rechten niet meer op de agenda te plaatsen worden opvoeders belemmerd seksuele voorlichting aan kinderen te geven. Dit mogen nu alleen ouders doen. En dat terwijl seksueel misbruik van kinderen voornamelijk binnen de familie plaatsvindt. Wie is er nu gek?

Hiv en aids

Wist u overigens dat seksuele gezondheid onlosmakelijk verbonden is met de mate waarin mensenrechten gerespecteerd, beschermd en nageleefd worden? Wist u dat jongeren moeilijker veilig kunnen vrijen wanneer ze geen informatie en voorlichting kunnen krijgen over relaties en seksualiteit.  En wist u dat vrouwen zich moeilijker kunnen beschermen tegen seksueel overdraagbare aandoeningen als condoomgebruik onbespreekbaar is. Meisjes die op jonge leeftijd (moeten) huwen lopen een grote kans dat ze ook jong moeder worden, met alle risico's die zo een tienerzwangerschap voor hun gezondheid meebrengt. Ik wijs u erop dat seksuele gezondheid dus een mensenrechtenvraagstuk is. De toepassing van bestaande mensenrechten tot seksualiteit en seksuele gezondheid bevatten samen de seksuele rechten.

Hiv en aids vormen een belangrijk gezondheids- en ontwikkelingsprobleem. De hiv-epidemie ondermijnt de ontwikkeling van mensen, regio's en landen. Zolang er een stigma rust op mensen met hiv en zij gediscrimineerd worden ervaren mensen een hoge drempel om zich te laten testen en te ondersteunen. Ook de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen maakt dat vrouwen vaker blootgesteld worden aan hiv. Hiv kan dus niet overwonnen worden zonder aandacht voor mensenrechten. De promotie van seksuele en reproductieve rechten en de bescherming van de rechten van kwetsbare groepen, zoals vrouwen, migranten en mannen die seks hebben met mannen, zijn daarom fundamenteel in de aanpak van hiv en aids. Het stigma en de discriminatie van mensen met hiv kunnen ook het gevolg zijn van onwetendheid over hoe het virus wordt overgedragen of hoe besmettelijk het is. Des te meer is voorlichting hierover zo noodzakelijk en roepen wij de Surinaamse Staat en haar burgers op alles in het werk te stellen de seksuele en reproductieve rechten weer hoog op de agenda te plaatsen. Immers wij allen, ons gezin, kinderen, zusters, moeders, nichten en grootmoeders, zullen door deze maatregel zwaar getroffen worden.

(Bron: Gender Optiek, De Ware Tijd, 2 maart 2015)

8 maart: Vrouwenrechten in Gevaar (1)

Erkenning en bescherming van Seksuele en Reproductieve Rechten… Nu!

Door Julia Terborg

Van 9-20 maart houdt de Commission on the Status of Women (CSW) van de Verenigde Naties (VN) in New York haar 59^ste jaarlijkse vergadering. Hieraan participeren de lidlanden, vertegenwoordigers van NGO’s en Civil Society. De CSW is het centrale VN orgaan dat toezicht houdt op de implementatie van de Verklaring van Beijing en de Beijing Platform for Action (BPfA ) die in 1995 door lidlanden van de VN is aangenomen. Dat vrouwenrechten mensenrechten zijn loopt als een rode draad door het Beijing document. Deze overeenkomst bevat een groot aantal aanbevelingen voor strategische acties op twaalf essentiële aandachtsgebieden om de positie van vrouwen te versterken, genderongelijkheid terug te dringen en naleving van rechten van vrouwen te garanderen. Dit jaar zal CSW een terugblik werpen op de implementatie van 20 jaar BPfA. Op basis van de resultaten van deze evaluaties, zullen de lidlanden afspraken maken over hoe de goede resultaten te versterken en te consolideren en welke uitdagingen extra aandacht moeten krijgen. De landenrapporten melden dat er op veel van de aandachtsgebieden significante verbeteringen voor vrouwen zijn opgetreden, dat de vooruitgang veels te traag gaat en veel vrouwen niet bereikt zijn. Daarom zijn er nog veel uitdagingen. Dit geldt ook voor Suriname.

Deze CSW vergadering vindt op een cruciaal tijdstip plaats omdat er in september a.s. ook de follow up van de Millenium Development Goals (MDG’s) namelijk de Sustainable Development Goals (SDG’s), voor de periode 2015-2030 worden besproken. Of de prioriteiten van vrouwen wereldwijd adequaat weerspiegeld zullen zijn in deze SDG’s, en of hun moeizaam verworven rechten behouden blijven en bestaande uitdagingen serieuse aandacht krijgen, wordt voor een belangrijk deel bepaald door de afspraken die in maart op de CSW meeting worden gemaakt. Het is niet overdreven als we zeggen dat het document dat overeengekomen wordt op deze vergadering het leven van vrouwen wereldwijd voor de komende 15 jaar aanmerkelijk zal beïnvloeden.

Onderhandelingen politieke verklaring

Als voorbereiding op de CSW meeting zijn de overheden nu al bezig te onderhandelen over de prioriteiten en afspraken m.b.t. gendergelijkheid en vrouwenrechten. Juist omdat deze vergadering zo belangrijk is, leveren vrouwen wereldwijd thans verwoede strijd op verschillende fronten om de Draft Political Declaration of CSW nog voor de aanvang van de meeting zoveel mogelijk te beïnvloeden. Vrouwen over de hele wereld willen namelijk dat landen zich opnieuw committeren aan de Beijing overeenkomst omdat veel van de actiepunten niet of onvoldoende zijn gerealiseerd. Om dit te verzekeren is het belangrijk dat de Beijing prioriteitsgebieden en die van alle andere verdragen vrouwen rakende zoals het VN Vrouwenverdrag, duidelijk weerspiegeld zijn in de Sustainable Development Goals (SDG’s) die straks voor de komende 15 jaar zullen worden vastgesteld. De huidige versie van de Draft Political Declaration on CSW is zeer terughoudend in het benoemen van de mensenrechten van vrouwen, terwijl de vraagstukken van Seksuele en Reproductieve Gezondheid en Rechten er helemaal uit zijn verdwenen. Dit is onacceptabel en niet alleen in strijd met onze nationale verworvenheden en beleidsgebieden maar ook met recente regionale overeenkomsten waaraan Suriname, als onderdeel van het Caribisch gebied en Latijns Amerika, zich ook heeft gecommitteerd. Vrouwen hebben veel problemen op het gebied van de seksuele en reproductieve gezondheid. Deze problemen zijn niet zo makkelijk aan te pakken omdat ze direct verband houden met seksualiteit en zich vooral voordoen in de privésfeer van familie en gezin. Dus achter gesloten deuren. Daarom is het moeilijk bespreekbaar. Maar het zijn maatschappelijke problemen omdat ze een directe impact hebben op de kansen om optimaal te participeren in de samenleving en jezelf te ontwikkelen.

In de huidige discussie over vrouwenrechten is er veel onduidelijkheid en verwarring over Seksuele en Reproductieve Rechten. Onder invloed van fundamentalistische stromingen en achterhaalde opvattingen, die hun oorsprong hebben in oude culturele tradities, zijn sommige overheden tegen het opnemen van seksuele en reproductieve rechten, of niet bereid om eerder gemaakte afspraken hierover nog na te komen. Bepaalde belangengroepen met veel macht zetten overheden onder druk om belangrijke veranderingen voor vrouwen tegen te houden. Zo willen ze onder andere dat kinderhuwelijken in stand blijven, dat vrouwenbesnijdenis behouden blijft, dat vrouwen niet zelf beslissen of ze wel of geen anticonceptie gebruiken, dat de seksuele exploitatie van vrouwen en meisjes niet aan banden wordt gelegd, dat de man in het huwelijk bepaalt of er wel of geen veilige seks is, dat zwangere tieners en tienermoeders geen toegang meer hebben tot onderwijs, dat er niet met jongeren gesproken wordt over seksualiteit. De Beijing overeenkomst is echter heel duidelijk over seksuele rechten van vrouwen. In paragraaf 96 wordt overeengekomen dat: “de mensenrechten van vrouwen ook het recht omvatten om controle te hebben en vrijwillig en verantwoordelijk te besluiten over aangelegenheden hun seksualiteit rakende, inclusief seksuele en reproductieve gezondheid, vrij van dwang, discriminatie en geweld.” Bij seksuele rechten gaat het er in essentie om dat iedereen haar of zijn seksualiteit moet kunnen beleven zonder discriminatie, dwang, geweld of misbruik. 

Om deze seksuele rechten van een ieder in Suriname te beschermen, heeft Suriname onder meer een aanvang gemaakt met het maken van wetten of herziening van bestaande wetten. Zo is verkrachting binnen het huwelijk erkend en strafbaar gesteld, alsook zwaardere straffen voor seks met minderjarigen. De strijd voor erkenning en bescherming van vrouwenrechten is nog lang niet afgelopen. Zeker niet als het gaat om seksuele en reproductieve rechten! De mate waarin wij als samenleving erin slagen om vrouwen en meisjes optimaal in te zetten voor nationale ontwikkeling zal vooral afhangen van de besluiten die op de CSW59 worden genomen om de naleving van seksuele en reproductieve rechten van vrouwen en meisjes te garanderen.

Dr. Julia Terborg is socioloog, vrouwenrechtenactivist en gespecialiseerd in seksuele en reproductieve gezondheid en rechten van vrouwen. Zij heeft als technisch expert de overheid en civil society organisaties geassisteerd bij nationale en internationale onderhandelingen en bij het ontwikkelen van beleid en programma’s.

(Bron: Gender Optiek, De Ware Tijd, 2 maart 2015)

Vrije Keus

Natuurlijk gaat het vandaag over vrouwen. Het is immers de Internationale Dag van de Vrouw morgen.

Helaas, veel te juichen en te lachen is er niet.

Terwijl we in Suriname nog steeds openbare discussies voeren waar er mensen durven verklaren dat vrouwen niet kunnen samenwerken en slecht kunnen onderhandelen, woedt er al wekenlang een intense woordenstrijd over de lichamen en de rechten van vrouwen, in vele delen van de wereld.

Vrouwenrechtenactivisten zijn des duivels. En gelijk hebben ze. Hebben we. Ik hoop dat u even doorleest.

In New York vindt vanaf maandag de jaarlijkse zitting plaats van de Commission on the Status of Women (CSW), het VN orgaan dat de stand van zaken bekijkt van de landen die zich in 1995, bij de vierde mondiale conferentie voor vrouwenrechten, hebben gecommitteerd aan de uitvoering van het Beijng Actieplan. In dat Actieplan (en de verklaring waar die uit voortvloeit) staan drie elementen centraal: gendergelijkheid, de empowerment (ik heb helaas geen goed Nederlands woord) én de mensenrechten van vrouwen en meisjes. Alles is daarvan doordrongen, van die drie-eenheid. Maar, ik durf te stellen dat van alle drie elementen, de mensenrechten van vrouwen en meisjes als het allerbelangrijkste geldt. Want pas als iedereen beseft dat vrouwen en meisjes gelijkwaardig zijn en die gelijkwaardigheid vertaald wordt in waarborging van hun mensenrechten bij wet en in de praktijk, dan pas zul je kunnen werken aan gendergelijkheid. Dan pas heeft de empowerment een grond, een basis.

Maar wat gebeurt er nu, 20 jaar nadat de wereld die rechten in alle glorie erkende, en centraal stelde in Beijing? Juist ja, de vanzelfsprekendheid van die drie-eenheid is verdwenen. Men wil wel met zijn allen aan de empowerment en gendergelijkheid, maar die mensenrechten..jongens (en echt, jongens), die zijn er uit onderhandeld door de diplomaten. Het lijkt een klein ding, vier of vijf woordjes, maar de gevolgen daarvan zijn niet te overzien.

Uit alle macht wordt geprobeerd Overheden ervan te overtuigen dat we dit niet mogen laten gebeuren. Het Caraibisch Gebied is vaak een van de meest vooruitstrevende regio’s geweest op internationale podia als het ging om vrouwenrechten, maar nu lijkt men niet langer te durven. Uiteraard hangt de terugval samen met de onenigheid rond de erkenning van seksuele en reproductieve rechten van vrouwen en meisjes. En zodra het woord seks valt, en alles wat daarmee te maken heeft, schiet een deel van de wereld in de stress. In Beijing werd die volmondig erkend, nu wordt er haast niet meer over gerept. We gaan terug in de tijd. Zelfs in de 21^ste eeuw wordt door anderen over de levens en de lichamen van vrouwen en meisjes beslist.

Op 8 maart moet u zich afvragen: hoe vrij ben ik geweest in het maken van mijn eigen keuzes? Voor mijn beroep, mijn carriere, mijn huwelijkse staat,  de beleving van mijn seksualiteit, mijn leven? In hoeverre werden mijn keuzes bepaald door mijn man- of vrouwzijn, en wat de maatschappij en mijn familie van me verwacht vanwege mijn man- of vrouwzijn? Gun ik mijn kinderen de vrijheid om hun eigen keuzes te maken in het leven? Want daar gaat het om.

Ergens hoop ik nog steeds op een mirakel. Dat Suriname daar in New York, waar de CSW plaatsvindt, plots naar voren stapt en zegt: wij zijn het hier niet mee eens. Ons land erkent de autonomie van vrouwen, we eisen dat alle rechten van vrouwen en meisjes centraal blijven staan bij alles waar we het dit jaar over gaan hebben, wij eisen dat we weer om de tafel gaan. Ons klein land zou plots zo groot worden in de ogen van zovelen. En mijn cynisch hart zou ontdooien, en zwellen van nationale trots.

 (Ik weet dat dit een droog stukje tekst is, het kon helaas niet anders.  Voor een veel betere (korte) inhoudelijke weergave van de strijd rond de CSW verklaring, en waarom die juist nu zo van belang is, verwijs ik u naar de Gender Optiek rubriek van afgelopen maandag in deze krant. Lees het. Het gaat over uw leven, en dat van uw kinderen.)

(Column voor De Ware Tijd, 7 maart 2015)

Openbare discussie 'Vrouwen in Topposities'

De ondervertegenwoordiging van vrouwen in de politiek en in topfuncties in het bedrijfsleven is wereldwijd een vraagstuk, ook in Suriname dus. Voor hun afstudeeronderzoek zijn Vidya Narain en Sylvana Groenefelt nagegaan welke factoren van invloed zijn hierop. Zij zullen hun bevindingen presenteren tijdens een openbare discussie op dinsdag 18 maart, om 19.00u in Lalla Rookh (Gebouw 1).

Vidya Narain heeft bij haar onderzoek de nadruk gelegd op hindostaanse vrouwen en de factoren die hun participatie in politieke besluitvorming beïnvloeden. Niet alleen de rol van de hindostaanse cultuur, maar ook de wijze waarop deze vrouwen betrokken worden bij politieke besluitvormingsprocessen, zijn onder een vergrootglas geplaatst.

Sylvana Groenefelt heeft haar onderzoek verricht bij twee prominente bedrijven in Suriname. Zij is nagegaan welke factoren van invloed zijn op de doorgroeimogelijkheden van mannen en vrouwen binnen deze bedrijven, volgens het personeel. Onderdeel van het onderzoek is ook een beschrijving van de organisatiecultuur.

Na de inleiding is er gelegenheid tot discussie tussen inleiders en het publiek, en natuurlijk ook tussen het publiek onderling. Wij hopen jou ook daar te zien. De toegang is vrij.

Deze openbare discussie is onderdeel van de 4^e Maart van de Vrouw, een maand waarin wij de aandacht vragen voor de maatschappelijke positie van vrouwen in Suriname en in de wereld. Het was in 2011 namelijk 100 jaar geleden dat 8 maart als de Internationale Dag van de Vrouw werd ingesteld. Deze dag is wereldwijd een gelegenheid waarbij  wordt stilgestaan bij de economische, politieke en maatschappelijke verworvenheden van vrouwen. Tegelijkertijd wordt op 8 maart ook stilgestaan bij de lange weg die nog moet worden afgelegd voor er werkelijk sprake zal zijn van volledige maatschappelijke gelijkheid van vrouwen en mannen. 

Het thema voor dit jaar is ‘Vrouwen en Politiek’.

VROUWEN EN POLITIEK CENTRAAL BIJ PROJEKTA’S MAART VAN DE VROUW

Ook dit jaar organiseert Projekta de “Maart van de Vrouw”, waarin we gedurende de hele maand extra aandacht vragen voor de maatschappelijke positie van vrouwen. In de maand waarin de Internationale Dag van de Vrouw op 8 maart wordt herdacht, organiseren wij workshops, discussies, presentaties van onderzoeken en publiceren wij een nieuwsbrief waarin vrouwen, vrouwenrechten en de positie van vrouwen in Suriname centraal staan. Het thema van dit jaar is “Vrouwen en Politiek”.

Suriname heeft nog een hele lange weg te gaan voor er sprake zal zijn van werkelijke maatschappelijke gelijkheid van mannen en vrouwen- en één van de plekken waar de ongelijkheid het schrijnendst is, is de

politiek.

Alleen al het bedroevend aantal vrouwelijke DNA-leden zegt genoeg: nog geen 10% van het totaal. Er zijn meer dan 20 politieke partijen in Suriname: geen enkele heeft een vrouw als voorzitter. Suriname is één van de weinige landen ter wereld waar het steeds slechter gaat met de politieke participatie van vrouwen. Er zijn de laatste jaren enkele activiteiten geweest om dit vraagstuk voor het voetlicht te brengen- o.a. op initiatief van de DNA-voorzitter, maar er is nog veel meer nodig.

Training- en netwerksessies

Projekta grijpt haar Maart van de Vrouw aan om een officieel begin te maken met een traject naar de verkiezingen van 2015.  Op 6 maart starten wij met een serie van capaciteitsversterking- en netwerksessies voor vrouwen van politieke partijen. Deze sessies moeten o.a. bijdragen  aan het versterken en zichtbaarder maken van vrouwen in de politiek en uiteindelijk tot meer vrouwen in de volksvertegenwoordigende lichamen.  In de Maart van de Vrouw organiseren we 3 sessies, erna wordt het traject voortgezet op basis van de behoeften aangegeven door de participanten. Voor deze eerste ronde van sessies hebben zich reeds 40 vrouwen uit 12 partijen opgegeven.

Openbare discussies

Projekta organiseert ook dit jaar weer enkele openbare discussies.

Ook nu weer bieden wij een podium aan jonge vrouwelijke wetenschappers. Vidya Narain spreekt dan over “Hindostaanse vrouwen in de politiek”. Zij studeerde in 2013 af als Bachelor of Science in de Sociologie. Haar inleiding is gebaseerd op haar thesis waarin zij naging welke factoren de deelname van Hindostaanse vrouwen aan de politiek belemmeren of bevorderen.

Naast Vidya Narain houdt ook Silvana Groenefelt een presentatie. Zij zal spreken over “Vrouwen aan top in het Bedrijfsleven”, met name de obstakels die vrouwen ondervinden om door te groeien binnen bedrijven in Suriname. Ook zij studeerde in 2013 af als BSc Sociologie aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Deze dubbele presentatie is op dinsdag 18 maart, om 19.00 uur in het Lalla Rookhgebouw I.

Annette Tjon Sie Fat en Monique Essed-Fernandes onderzochten in opdracht van de UNDP (Latijns Amerikaans en Caraibisch subregionaal kantoor) de stand van zaken met betrekking tot de politieke participatie van vrouwen in het Caraibisch Gebied.  Ze keken daarbij vooral naar Jamaica, Guyana en Suriname. Het baanbrekend rapport bevat niet alleen een schat aan data, maar schetst ook een beeld van de vele (institutionele en culturele) obstakels die overwonnen zullen moeten worden om te komen tot gelijke representatie van mannen en vrouwen in de politiek. Met toestemming van de UNDP presenteren zij de voorlopige bevindingen van dit rapport op dinsdag 25 maart, om 19.00 uur in Lalla Rookh, gebouw I.

Afsluiting: Vrouwen & Media en de Nieuwsbrief

Bij de afsluiting van de Maart van de Vrouw presenteert Projekta de bevindingen van een klein onderzoek naar genderbeeldvorming in Surinaamse kranten. Hoe worden vrouwen en mannen beschreven, hoe zichtbaar zijn ze, in welke rollen zien we vrouwen en mannen? Het onderzoek is vooral bedoeld als “eye-opener” voor journalisten en reclamemakers. Naast de onderzoeksresultaten wordt ook een  korte handleiding voor “genderneutrale berichtgeving” gepresenteerd.

Bij de afsluiting wordt traditiegetrouw ook de Maart van de Vrouw nieuwsbrief gelanceerd.

De afsluiting is op donderdag 27 maart, om 19.00 uur in Lalla Rookh gebouw I.

8 maart agenda

Het is weer 8 maart.

En dat zullen we weten, gelukkig maar!

Niet eerder in de recente geschiedenis is er zoveel activiteit te bespeuren in Suriname rond  de Internationale Dag van de Vrouw: dat stemt goed.

Bij de 100^ste herdenking van 8 maart besloot Projekta de “Maart van de Vrouw” te organiseren. Omdat we vonden dat er veels te weinig aandacht was voor de maatschappelijke positie van vrouwen; voor vrouwenrechten, voor gendergelijkheid. We organiseerden openbare discussies, trainingen, initieerden de Genderdialoog om te komen tot een participatorisch Genderbeleid, zonden mediaproducten uit, en produceerden een nieuwsbrief.

Dit jaar is er geen gebrek aan aandacht voor 8 maart, en voor het VN thema van het jaar, “Geweld tegen Vrouwen”. Daar hebben wij niets aan toe te voegen op dit moment, dus besloten we het een jaartje rustiger aan te doen.

Dit is al de 4^e keer binnen 15 jaar dat het VN Thema van 8 maart te maken heeft met geweld tegen vrouwen. We hadden al eerder in 1999, 2007 en 2009 min of meer hetzelfde thema. We hopen dan ook dat alle mensen, organisaties, politici, beleidsmakers die deze dagen zich hebben uitgesproken tegen geweld tegen vrouwen die overtuiging ook in handelen zullen (blijven) omzetten na 8 maart.

Wij hopen ook dat dit jaar het jaar is dat het tij is gekeerd: dat vanaf nu elke 8 maart een stortvloed van activiteit zal laten zien; een culminatie van alle aandacht voor de maatschappelijke positie van de vrouw, voor vrouwenrechten, het gehele jaar door.

Hier een overzicht van alle 8 maart activiteiten, voor zover we die konden achterhalen.

Een bezinningsvolle 8 maart.

Het PROJEKTA team