Projekta staat stil bij Internationale Dag voor de Rechten van het Kind

Omdat het vandaag, 20 november, Internationale Dag voor de Rechten van het Kind is, brengen wij de het thema Kinderrechten van het tweede BINI Monitoringsrapport (2017 - augustus 2019) opnieuw onder de aandacht.

Bij het thema Kinderrechten is er over de periode januari 2017 tot en met augustus 2019 gekeken naar drie onderwerpen: geweld tegen kinderen; voorschoolse educatie; ondersteuning en begeleiding van kinderopvangtehuizen. 

In november 2017 heeft het Integraal Kinderbeschermingsnetwerk (IKBeN), onder coördinatie van het Ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting, een doorstart gemaakt. Het doel van het netwerk is om op een geïntegreerde manier te werken aan de bescherming van kinderen. Dit is geen overbodige luxe na het vernemen van de treurige conclusies uit het rapport ‘Geweld tegen kinderen in Suriname’, welke het Institute for Graduate Studies and Research (IGSR), met ondersteuning van UNICEF, in opdracht van De Nationale Assemblée (DNA) in 2017 heeft uitgevoerd. Uit het onderzoek blijkt dat 81 procent van kinderen (2-14 jaar oud) tenminste één vorm van gewelddadig psychisch of fysiek geweld heeft ondergaan.

Voorts is er een Nationaal Actieplan Kinderen 2019-2021 ontwikkeld, wat in maart 2019 is afgerond. Betrokken ministeries zijn vervolgens in augustus 2019 gestart met het vertalen van het Nationaal Actieplan Kinderen in operationele werkplannen, die zijn afgerond in oktober 2019.

Het Bureau Voorschoolse Educatie (BVE) is in mei 2017 ingesteld en heeft een coördinerende taak bij de voorschoolse educatie. Activiteiten zijn onder andere de screening van driejarigen en de monitoring en begeleiding van hen. 

De nood voor crisis kinderopvang is hoog, maar de ondersteuning vanuit de regering is onvoldoende, terwijl instanties vanuit die regering zelf een dringend beroep doen op opvangtehuizen waarvan bekend is dat zij niet aan de kwaliteitseisen voldoen (gebrek aan gekwalificeerd management en personeel, veel te hoge bezetting voor beschikbare faciliteiten). 

Klik op de tabel om het hele thematische rapport over Kinderrechten te lezen. 

Download hier het volledige rapport.

Beleidsmonitoring: wat is beloofd en wat is echt gedaan?

Vlak voor de verkiezingen van mei 2015 presenteerde het Burgerinitiatief voor Participatie en Goed Bestuur (afgekort: BINI) haar beleidsprioriteiten in het document “Voor Onze Toekomst". De afgelopen periode hebben wij gekeken naar welke van onze prioriteiten door de Regering en de Overheid zijn meegenomen in hun plannen en wat daarvan in uitvoering is, of reeds is uitgevoerd. Daarnaast keken wij ook naar de uitvoering van diverse beleidsvoornemens (verbonden aan onze thema’s) die de Regering kenbaar maakte in o.a. het Ontwikkelingsplan 2012-2016, de Regeringsverklaring, de begrotingen van Ministeries, en de Jaarredes van 2015 en 2016, of via de media.

De rapportage, gegroepeerd rond de thema’s waar BINI zich over buigt, beslaat globaal de periode vanaf het aantreden van deze Regering (augustus 2015) tot december 2016. De thema’s die wij hebben gevolgd zijn Kinderrechten, Vrouwenrechten en Gendergelijkheid, Rechten van Inheemse en Tribale Volken, Milieu, Gezondheidszorg, Onderwijs, Goed Bestuur, Sport en Jongeren, en Decent Work. Het rapport geeft uiteraard geen totaalbeeld van de uitvoering van alle Regeringsprogramma’s, maar wij willen hiermee een aanzet geven tot een traditie van transparantie en rekenschap. Wij hopen u te mogen verwelkomen bij de presentatie van het eerste  BINI- Beleidsmonitoringrapport

Datum:            Vrijdag 16 juni

Tijd:                 19.00-21.00 uur (inloop 18.30 uur)

Plaats:             Courtyard by Marriott, Palm AB

Let op: Er zijn een beperkt aantal plaatsen. De toegang is gratis, maar registratie vooraf is verplicht. U kunt zich aanmelden tot donderdag 15 juni, via de telefoonnummers 439924/ 439925 of per mail op projekta@sr.net.

Klik hier voor de brochure met hoofdpunten "Voor Onze Toekomst"

Klik hier voor het volledige document "Voor Onze Toekomst"

Het Burgerinitiatief voor Participatie en Goed Bestuur (BINI) is een collectief van maatschappelijke organisaties en individuele burgers die een rechtvaardige maatschappij voorstaan, waarin de mens en menselijke waardigheid centraal staan, en de beleving en waarborging van de rechten van alle burgers het uitgangaspunt is voor het handelen van de Regering, het Bedrijfsleven, en de Civil Society zelf. Aan het Burgerinitiatief neemt een groot aantal maatschappelijke organisaties en individuele burgers deel, die allen jarenlange expertise bezitten op hun werkgebied zoals Projekta, VES (Vereniging van Economisten in Suriname), VSB (Vereniging Surinaams Bedrijfsleven), VIDS (Vereniging van Inheemse Dorpshoofden in Suriname), Tropenbos International Suriname, Green Heritage Fund Suriname (GHFS), Stg Projekten Christelijk Onderwijs Suriname, Stg Onderwijs EBGS, Stg Ultimate Purpose, Women’s Rights Centre, Vrouwen Parlement Forum, LGBT Platform Suriname, Stas International, Global Shapers Paramaribo, Universiteitsinstituut Kinderrechten (UK), Foundation for Human Development, WWF Suriname, Bureau voor de Dienstverlening van NGO’s, Nationale Vrouwenbeweging, Monique Essed-Fernandes, Antoon Grunberg, Fenna Walhain, Hans Lim A Po, Aroen Gangaram Panday, Camille Essed, en Nancy del Prado.

De thematische werkgroepen van BINI zijn: Democratie, Goed Bestuur en Rechtsstaat; Milieu; Financieel-Economische en Monetaire Ontwikkeling; Kinderrechten; Gender; Rechten van Inheemsen en Tribale Volkeren; Fatsoenlijk Werk; Onderwijs; LGBT rechten, Gezondheid; Sport en Jongeren; en Ruimtelijke Ordening.

Nationale Visie voorwaarde voor optimaal benutten gouddeals

Een nationale visie is een basisvoorwaarde voor het optimaal benutten van gouddeals. Dit kwam naar voren bij het mini-college ‘Transparantie in de Gouddeals’, verzorgd door Aroen Gangaram Panday als onderdeel van de 9^e Democratiemaand.

Gangaram Panday startte het college door het publiek te vragen naar hun mening over de stelling “De volgende goudmijn moet 100% in handen zijn van de Surinaame overheid of Surinaamse aandeelhouders”. Zo’n 50% van de zaal was het eens met de stelling.

Meedoen aan het mijnen van goud, om zodoende “een deel van de koek” binnen te halen is de laatste jaren steeds het streven van opeenvolgende regeringen geweest. In een vergelijking van de vier verschillende gouddeals die de Staat aanging (3 met IAMGOLD en 1 met Newmont), bleek dat het pas bij de laatste onderhandeling is gebeurd. Daar is de Staat zelf voor 5% directe aandeelhouder, en voor 20% via Staatsolie.

Echter, als alle cijfers over de kosten van de goudwinning versus de opbrengsten van deze laatste gouddeal worden uiteengezet in een model, dan blijkt het dat participatie van de Staat nauwelijks zorgt voor meer directe inkomsten voor de Staat. En als de goudprijs blijft dalen, dan zal de Surinaamse Staat zelfs verlies lijden. Uit geen van de neergepende beleidsvoornemens en uitspraken gedaan in DNA en de media, is duidelijk onderbouwd waarom er toch voor deze participatie-optie is gekozen. Duidelijk is dat er vooraf niet voldoende is nagedacht over de praktische uitvoerbaarheid, en over de mogelijke risico’s voor de Staat en de bevolking. Iemand uit het publiek vergeleek dit oneerbiedig met een ‘hond die achter een auto rent, maar niet weet wat ermee te doen als hij het vangt’.

De presentator beschreef daarna verschillende andere opties die Staten hebben om mee te kunnen genieten van de opbrengsten uit de mijnbouwsector, waaronder progressieve belasting, ‘sliding-scale royalties’, en ‘resource-rent’ belasting. Met behulp van internationale statistieken toonde hij aan dat participatie van Staten in de mijnbouw (behalve voor olie) niet gangbaar is. Dit omdat investeringen vaak moeten komen van grote multinational bedrijven of van leningen van internationale banken. Echter, zowel grote multinationals als internationale banken vinden het vaak veels te riskant om geld te investeren in overheden van Derde Wereld landen, uit bezorgdheid over slecht bestuur, politieke instabiliteit en corruptie.

Overheden hebben vooral niet-commerciële voordelen aan het participeren: het is soms een strategische zet, er kunnen partijpolitieke overwegingen zijn, het is een zaak van nationale trots, en zo zijn er nog meer, stelt Gangaram Panday. Maar uit de praktijk van landen in Zuid Amerika, Europa, Afrika en Azië blijkt dat de mogelijke nadelen (behalve voor het financieel / commercieel risico) ook legio zijn, waaronder belangenverstrengeling, corruptiegevoeligheid, en te weinig expertise en ervaring. Een niet te onderschatten gevolg is dat door de investeringen die de Staat moet plegen om mee te doen als aandeelhouder in de goudmijnen, zij minder geld heeft te besteden  aan andere prioriteiten zoals onderwijs en gezondheidszorg, die de basis publieke diensten zijn die een Staat moet leveren aan haar bevolking.

De grote vraag bleef na dit
gedeelte van het college: “Moeten wij wel willen participeren? En HOE moeten we dan participeren?”
Volgens Gangaram Panday zijn er zijn fundamentele issues vooraf, die wij moeten meenemen bij het onderhandelen over gouddeals. Er moeten sterke instituten en controlemechanismen zijn, duidelijke mijnbouw wetgeving, en een goede mix van inkomsten uit belastingen, royalties, resource-rent belastingen etc.  Allerbelangrijkste issue bleef wel: participatie in de mijnbouw moet slechts op basis van een gedegen sector-strategie en lange termijn ontwikkelingsplan, in plaats van adhoc beslissingen, zoals nu het geval lijkt te zijn. Met een goede langetermijn visie,  dat verder strekt dan ‘de volgende verkiezingen’ kunnen wij als land ervoor zorgen dat wij de (tijdelijke, eindige) opbrengsten uit de mijnbouwsector kunnen inzetten voor langetermijn ontwikkeling van verschillende sectoren. Er zijn in de afgelopen decennia meerdere pogingen geweest om een dergelijke strategie te maken voor Suriname, maar alle pogingen bleven vruchteloos.

De kern bleef: als het ons te doen was om een groter deel van de goudkoek, het maximaliseren van de staatsinkomsten, dan waren er minder risicovolle manieren geweest dan aandeelhouder worden. 

Mini-masterclass: de kunst van kritische beschouwing, opinievorming en -uiting

Projekta presenteert op zaterdag 19 november de 2e mini-masterclass in het kader van Democratiemaand 2016. Deze mini-masterclass gaat over de kunst van kritische beschouwing, opinievorming en -uiting.

Wij kijken allereerst naar verschillende kaders voor kritische beschouwing en analyse (zoals goed bestuur en mensenrechten), als basis voor het vormen van een mening. Met behulp van concrete praktijkgevallen, zullen deelnemers oefenen in het analyseren van cases en beleid, op basis van de denkkaders die zijn behandeld. Als laatste onderdeel van de mini-masterclass, leer je hoe je mening te presenteren, waarbij wij zullen ingaan op de basisstappen voor opiniestukken en andere vormen van meningsuiting.

De facilitators zijn Sharda Ganga en Rayah Bhattacharji van PROJEKTA.

"De kunst van kritische beschouwing, opinievorming en -uiting" wordt gehouden van 9.30 - 15.00u, in de zaal van het Blindencentrum (dr. Sophie Redmondstraat). De mini-masterclass is gratis toegankelijk voor een ieder, maar voorafgaande registratie is wel verplicht, vanwege een beperkt aantal zitplaatsen. Snacks en koude dranken zullen tegen een lage prijs worden verkocht. 

Registratie kan via projekta@sr.net of telefonisch via 439924 / 439925.

VOOR ONZE TOEKOMST. Burgerinitiatief

Wij zijn burgers van Suriname en dit is onze stem.

Wij zijn een groep van maatschappelijke organisaties en individuele burgers die willen dat personen en instanties die namens ons het land regeren en ons vertegenwoordigen, meer verantwoording afleggen (rekenschap). 

Wij willen dat het altijd duidelijk is welke besluiten worden genomen en op basis waarvan (transparantie). Wij willen dat burgers meer invloed hebben op de besluiten die hun leven bepalen (participatie en zeggenschap). En vooral willen wij dat de principes van een mensenrechtenbenadering de basis vormen voor onze ontwikkeling.

Dat klinkt moeilijk.

Maar eigenlijk is het heel gemakkelijk. Wij willen een betere samenleving, waarin de mens en menselijke waardigheid centraal staan. Waarin er rechtvaardigheid is en waar een ieder zich gelijkelijk beschermd voelt door de wet. Een land waar de waarborging en beleving van de rechten van alle mensen het uitgangspunt is van wat wij allemaal doen: regering, overheid, bedrijfsleven, en wij zelf alscivil society. Dat wil zeggen: een land waar alle mensen gelijk zijn, of ze nu rijk of arm zijn, in het binnenland wonen of in de stad, jong of oud zijn, ongeacht religie, seksuele oriëntatie, of welke andere status dan ook, zoals in Artikel 8 van onze Grondwet wordt bedoeld.

In zo een land is er aandacht voor iedereen, maar vooral voor de mensen die extra aandacht nodig hebben, omdat zij minder kansen hebben(inclusiviteit).

In zo een land is er geen plaats voor vriendjespolitiek, partijbelang en corruptie.

In zo een land neemt de Staat haar burgers serieus, en is zij inderdaad dienstbaar aan alle mensen.

En als dat niet gebeurt, dan hebben wij, burgers het recht om dit alles op te eisen.

Het Burgerinitiatief is nagegaan: wat zijn voor ons de dingen die er echt toe doen op ons werkgebied? Wat zou hoog op de agenda moeten staan van elke partij en dus van elke komende regering?

Want voor ons zijn de verkiezingen slechts een momentopname. Het echte werk is het regeren.

Wij zijn burgers van Suriname; en dit is wat wij willen.

Klik hier voor de brochure met hoofdpunten. 

Klik hier voor het volledige document "Voor Onze Toekomst"