Economische crisis en vrouwen

In het licht van de huidige financieel-economische en monetaire situatie, delen wij graag dit artikel. Hierin gaat Gab Hosein in op, onder andere, de gevolgen van de economische crisis voor vrouwen.  

Diary of a mothering worker. 

March 9, 2016.

Door: Gab Hosein

In this rough monetary moment, the conversations we have about the economy are more important than ever. We could focus on issues of debt to GDP ratios. The debt-to-GDP ratio is over 60 per cent for 12 of 20 Caribbean countries, over 80 per cent for 6 countries, and over 100 per cent for four. Indeed it’s the pressure of debt payments that prevents Caribbean countries from affording development projects and social programmes.

We could focus on the importance of investment to economic growth. Investment provides funds needed by industries to provide jobs, create wealth and pay taxes. But we are at risk of invisibilising other indicators if we mainly focus on these. When countries focus on debt reduction, who carries the costs and how are those measured? When we rely on profit-seeking investment to drive economic growth, what might we fail to discuss in terms of environmental, labour, health and other costs?

Looking at women’s experiences in the labour market can show what such indicators hide. From this perspective, the global and national economy is fundamentally gendered, meaning that the roles that women play in both private and public spheres aren’t incidental, but central to how the economy is organized and experienced. For example, women often devise survival strategies for their families using their unpaid time and labour to absorb the effects of economic crises, such as industry shrinkage, or higher food prices, or prescriptions for debt reduction.

More than men, women perform uncounted, non-unionised and unwaged homebased labour, and have greater responsibility for care of children, and the disabled and elderly, particularly where health and social services are inadequate. Such economic exploitation within households reinforces women’s exploitation in the waged economy, where women predominate in the five Cs: caring, catering, cashiering, cleaning and clerical work. Particularly when traditionally male-dominated jobs are being lost, these women are more vulnerable to poverty and relationship violence because of their economic dependence.

When women take work to make ends meet, they may experience the absence of a social infrastructure permitting them to combine work with family life. Additionally, women’s clustering in service sectors, and informal jobs, that are often considered less skilled or valuable than hitting a ball with a bat, is highly exploitative and features low wages, poor working conditions, and little opportunity for security or advancement. In this context, economic problems and prescriptions are likely to have an asymmetrical impact on women and men because they have different relationships to labour in informal and formal spheres, and in reproduction and production.

Reflecting on this, Caribbean feminist Eudine Barriteau writes, “Constructing economic analyses around households should force development planners to move beyond exploiting the resources of women to costing out the use of these resources. It should no longer be possible to speak of market gains while households are suffering, of growth without equity or redistribution.” Making households the basic unit of socioeconomic analysis, she argues, should make planners directly confront the gendered nature of economic relations, disaggregating and exposing the conflicts and competing interests within households, and between household roles and market-based economic behavior.

In our economy, in the category of those 25 to 49 years old, men comprise about 57% of the labour force, women 43%. Within this age group, women’s labour force participation rate is 72% compared to 95% for men. Men’s unemployment is 2% for that age category, but women’s is 4%, and more women than men (28% versus 6%) are considered to be out of the labour force between the ages of 25-49. Why and with what implications for their labour?

In the petro/gas industries, men comprise 80% of those employed, women 20%. In the construction sector, men constitute 88% of those employed, women 12%. Finally, in community, social and personal services, as well as in trade, restaurants and hotels, women are 54% and 58% respectively of those employed in comparison to 42% and 46% of men. And, this labour force data for 2015 doesn’t adequately highlight women’s pervasive wage inequality for similar work.

The costs of recession and growth are being survived and subsidized by households, and by labour inequities being borne by women. In addition to indicators of investment and debt, this is something economists should be discussing.

Bron: https://grrlscene.wordpress.com/2016/03/10/diary-of-a-mothering-worker-march-9-2016/

Kankan Dyadya Sranan Uma

In de aanloop naar 8 maart, Internationale Dag van de Vrouw, plaatste Elviera Sandie de afgelopen weken een aantal portretten van Surinaamse vrouwen op haar Facebookpagina. Deze vrouwen hebben allen op hun eigen manier veel betekend voor Suriname. Niet alleen hebben zij belangrijke bijdragen geleverd aan de ontwikkeling van het land, ook vormen zij een voorbeeld voor vele (jonge) Surinaamse vrouwen, volgens Sandie.

Met haar toestemming plaatsen wij hier een aantal van de portretten- teksten en foto’s zijn afkomstig van de Facebookpagina van Elviera Sandie.

YVONNE RAVELES-RESIDA, Tante Wonnie, wan Kankan Dyadya Sranan uma, wi mama Sranan, een gedreven, inspirerende , warme, stijlvolle leider en groot voorbeeld Surinaamse vrouw op verschillende levensgebieden. Vanaf 1951 is zij lid van de Padvinderij en behoort vandaag tot de groep 'padvinders van het eerste uur'. Als sociaal-politieke activiste stond zij rotsvast naast haar echtgenoot, de nationale kulturu guru , wijlen Robin Raveles, Dobru. Zij is mede oprichtster en bestuurslid van politieke partijen, vrouwen - en culturele organisaties. Na jarenlang als lerares Spaans en inspekteur VOJ van het ministerie van Onderwijs te hebben gediend, werd zij lid van het 'overgangs' parlement en daarna nog gedurende 2 termijnen in DNA. Zij is de eerste vrouwelijke fraktieleider in DNA en haar top politiek bestuurlijk posities waren hierna, het ministerschap van Regionale Ontwikkeling en Justitie en Politie. Zeer kundig, vernieuwend en daadkrachtig vertegenwoordigde zij Suriname op verschillende internationale fora, w.o de Verenigde Naties. Onder haar bezielende leiding werden belangrijke mijlpalen bereikt voor land en volk. Tante Wonnie heeft enkele jaren geleden haar politieke pet opgehangen, maar gaat onvermoeibaar verder op cultureel gebied, door het 'sociaal kapitaal' , het nalatenschap van wijlen Dobru, via de Dobru stichting, te delen met Suriname, in het bijzonder de jongeren. 

SIEGMIEN POWER-STAPHORST, wan Kankan Dyadya Sranan Uma. Een Guru van de bovenste plank, Een vrouw die reeds 35 jaar aan top staat in Suriname, als activiste voor vrouwenrechten, gemeenschapsontwikkeling, sociale verandering, cultuur en gender. De eerste vrouwelijke minister van Suriname, decennialang voorzitter van de Nationale Vrouwen Beweging die fundamentele verandering heeft gebracht voor de vrouw: decreet handelingsonbekwaamheid van de vrouw en de wijziging van de wet op het erfrecht. Een sterke persoonlijkheid die, vanwege haar deskundigheid en haarscherpe analysis veel gevraagd is als consultant op nationaal en internationaal niveauv oor o.a. IDB,UNDP,PAHO,UNICEF, en de ministeries van volksgezondheid en onderwijs. Zij is ook decennialang op bestuursniveau betrokken bij een verscheidenheid aan instituten en organisaties in en buiten Suriname w.o. de Conservation Foundation, Stichting Lobi en het Internationaal Netwerk van Vrouwen voor Water. Zij ontving verschillende onderscheidingen van instituten en de staat Suriname, vanwege de impact van haar jarenlange werk voor land en volk. Zij is Thans de voorzitter van NAKS. Siegmien is een inspirerende, warme en goedlachse persoonlijkheid met een impossante legacy dat als groot voorbeeld mag dienen voor jong en oud. 

HARIETTE VREEDZAAM-JOEROEJA, wan Kankan Dyadya Sranan uma. Een grote guru voor de inheemse gemeenschap. Een vrouw met durf, visie en daadkracht. Zij richtte de eerste en enige nationale inheemse vrouwenorganisatie stg. Sanomaro Esa (Moeder en kind) op enkele decennia geleden en is ook bestuurslid van de Caribbean Organisation of Indigenous Peoples (COIP). Als een echte activiste voert zij reeds jarenlang letterlijk strijd op zowel nationaal als internationaal niveau voor de daadwerkelijke ontwikkeling van de inheemsen in het algemeen en de vrouwen in het bijzonder op sociaal-economisch en politiek gebied. Zij is reeds enkele decennia Basya van Pierre Kondre-Kumbasi, tevens haar geboortedorp.

DJAIENTI HINDORI, wan Kankan Dyadya Sranan uma. Een gepassioneerde, enthousiaste, optimistische, deskundige, diplomatische, vrolijke, visionaire leider en financieёle deskundige met decennialange ervaring en betrokkenheid op het hoogste niveau in de bancaire sector van Suriname. Zij heeft een impossante professionele carriere van ruim 15 jaar als directeur bij de Landbouwbank NV en is vanuit die hoedanigheid enkele jaren aangesteld als de eerste vrouwelijke voorzitter van de Surinaamse bankiersvereniging. Daarnaast zit zij geruime tijd in de leiding van Rotary club Paramaribo waar zij tevens enkele jaren als president fungeerde. Djaienti is een no-nonsense Sranan uma dat geen blad voor de mond neemt en uitdagingen niet uit de weg gaat . Op sociaal-cultureel gebied is zij een veel gevraagde public speaker en ook erg actief in de leiding van NGO's zoals voorzitter van de stg. openlucht museum nw. Amsterdam. 

SHARDA GANGA , wan Kankan Dyadya Sranan uma. Zij schrijft, regisseert, bespreekt, bewerkt, versterkt, bekritiseert, becommentarieёrt, bediscussieёrt, begeleidt en dirigeert individuen, groepen, gemeenschappen, ministeries, bedrijven, NGO’s, multilaterale organisaties en de overheid en wel ruim 30 jaar lang. Haar invloed veroorzaakt transformaties in het NGO en kunst-en cultuur landschap van Suriname. Als initiatiefneemster van het Universiteitstheater, de Surinaamse Drama Federatie, het Vrouwen cabaret, het Surinaams Theatercollectief en het Cast2theater, heeft zij baanbrekend werk verricht en is daarvoor op regionaal en internationaal niveau onderscheiden. Haar gedrevenheid, deskundigheid en jarenlange ervaring met programma’s gericht op gemeenschapsontwikkeling, leiderschap , goed bestuur, democratie, participatie en gendergelijkheid resulteren in talrijke werkopdrachten voor de stichting Projekta, de NGO waar zij als directeur jarenlang leiding aan geeft. Sharda wordt geroemd vanwege haar energieke, out of the box approach en gevreesd, vanwege haar scherpe tong en pen. 

SARI KASANPAWIRO-SAIJO, wan Kankan Djadja Sranan uma, een cultuur guru van de bovenste plank, rustig, eenvoudig en stijlvol van aard. Zij beheerst de Javaanse cultuur, vooral de dans, in theorie en praktijk en heeft ons land op waardige wijze ettelijke keren vertegenwoordigd in verschillende landen. Onophoudelijk is zij in de educatie van jongeren en vrouwen. Als een tovenaar weet zij vrouwen op te maken voor een stijlvolle typisch Javaanse huwelijk of culturele evenement. Zij is reeds decennialang een absolute leider in gemeenschappen, de EBGS, vrouwenorganisaties, culturele organisaties en bij culturele evenementen op nationaal en internationaal niveau, een onuitputtelijke bron van kennis en inspiratie voor jong en oud, een groot rolmodel en een fantastische vriendin, moeder en grootmoeder.

SHERIDA MORMON, wan Kankan Dyadya Sranan uma die gemeenschappen versterkt op sociaal , cultureel en economisch gebied. Een vrouw met een duidelijke visie over ontwikkeling op lokaal niveau. Zij heeeft daadkracht, is zeer tactvol, kan van niets iets groots maken. Zij blijft geloven in het menselijk potentieel, al geven alle anderen op, zij blijft doorgaan. Dankzij Sherida zijn Paraanse en Commewijne gemeenschappen gaan beseffen dat ZIJ hun ontwikkeling in EIGEN handen hebben. Think Big, act small, is de methode die Sherida succesvol hanteert en reeds jarenlang in praktijk brengt op cultureel, economisch en sociaal gebied. Wij zijn trots op jou sisa, Ga door en maak Surinamers groot!!!.

IFNA VREDE, Wan Kankan Dyadya Sranan Uma, die bruggen kan bouwen tussen mensen, groepen, culturen en religieen. Een ontwikkelingswerker met een duidelijke visie en grote liefde voor familie, vrienden en kennissen. Heeft gedurende vele jaren op verschillende niveaus haar bijdrage geleverd in binnen en buitenland. Is erg actief met vrouwen-, kinderen- en gemeenschapsrechten. Een echte ambassadeur voor haar geboortedistrict Brokopondo.

CYNTHIA MCLEOD-FERRIER, een lifelong educator, motivator, inspirator, phenomenal writer, de populairste en bekendste Surinaamse schrijfster met een indrukwekkende culturele legacy van 10 historische romans, 4 historische studies en 4 kindermusicals en boeken. Met de door haar geinitieerde en gefinancieerde unieke educatieve dagtochten in de binnenstad van Paramaribo, langs oude plantages vergezeld van haar spannende tori’s , hebben honderden kinderen en volwassenen uit binnenen buitenland jarenlang op zeer aangename en boeiende wijze kennis kunnen krijgen van de Surinaamse (voornamelijk) slavernij geschiedenis. Haar meest populaire boek, ‘hoe duur was de suiker’ is vertaald in enkele talen en ook verfilmd. Zij is reeds 30 jaar een Surinaamse celebrity die de kunst verstaat om eenvoudig en toegankelijk te blijven en onvermoeibaar haar bijdrage te blijven leveren aan de verheffing van de Surinaamse cultuur. Als geen ander is zij tevens in staat om (vooral) de gruwelijke delen uit de Surinaamse geschiedenis op verteerbare wijze te presenteren aan jong en oud, op nationaal en internationaal niveau.Cynthia Mcleod-Ferrier is een klasse apart, een ware cultuur ambassadeur van Suriname.

Tweede trainingsweekend Projectschrijven

Afgelopen zaterdag 5 en zondag 6 maart vond het tweede deel van de training Projectschrijven plaats, wederom in Asewa Otono (lees hier meer over het eerste deel van de training). De bedoeling van deze training is het leren van het opstellen van een succesvol projectdossier. In opdracht van de internationale ALCOA Foundation begeleidt en verzorgt PROJEKTA sinds eind 2014 trainingen aan gemeenschapsorganisaties. Het doel is om de algehele kwaliteit van projectontwikkeling, -uitvoer en -rapportage te vergroten.

Met drie organisaties (van de 20 die aanvankelijk zijn toelaten tot de training) is besloten een apart traject in te gaan, vanwege het type project dat zij voor ogen hebben. Desalniettemin waren zij wel nog steeds welkom om de training te vervolgen, aangezien deze training erop gericht is een plan logisch op te leren bouwen, dit goed te documenteren en van alle kanten helder en concreet te belichten. Dit zijn lessen die uiteraard op meer gebieden toepasbaar zijn dan louter voor het ontwerpen van projecten binnen de organisaties waar de deelnemers deel van uitmaken.

Sinds de start van de training twee weken geleden hebben de deelnemers niet stil gezeten. Als huiswerk moesten zij aan hun dossier werken. Op dit huiswerk hebben zij voorafgaand aan het tweede trainingsweekend feedback gekregen. Tijdens het het eerste deel van de zaterdag werden de knelpunten van het huiswerk uitgebreid besproken. Opvallend was dat veel mensen aanliepen tegen het gebrek aan betrouwbare data. Deze data is nodig om de probleemomschrijving te onderbouwen. Van PROJEKTA kregen zij praktische tips om toch hun projectvoorstel van waardevolle data te kunnen voorzien.

Verder bleek dat veel deelnemers nog moeite hadden met een gestructureerde probleemanalyse. Om deze essentiële basis van een projectvoorstel goed te krijgen, werd hier door de trainers van PROJEKTA nog extra aandacht aan besteed.

Het tweede deel van de zaterdag en het grootste deel van de zondag stonden in het teken van het opstellen van een begroting. Als het om projectontwerp- en schrijven gaat, is dit veelal het onderdeel waar mensen het meest tegenop zien. Dit is onnodig, zo bleek. Een begroting is een vertaling van je activiteit. Vandaar dat er tijdens de training ook zo op gehamerd werd om de beschrijving van de projectactiviteiten goed op papier te zetten. Dat wil zeggen: gedetailleerd, maar wel concreet.

De deelnemers werden gedwongen om op zoek te gaan naar creatieve, duurzame oplossingen. Er waren daarnaast nog onverwachte eye-openers, zoals die over netwerken in Suriname. Omdat dit het laatste weekend was dat de deelnemers in een gemeenschappelijke setting bij elkaar kwamen, sprak een van de aanwezigen de wens uit om een netwerk op te zetten. Op die manier zou de drempel laag gehouden worden om toekomstige samenwerking aan te gaan. Trainer Sharda Ganga verduidelijkte dat netwerken iets is wat je doet, en dit niet belangrijker wordt door een formeel netwerk op te richten, met een naam, een voorzitter, een gebouw, en ga zo maar door. “Netwerken is een werkwoord”.

In de loop van de komende weken zullen de deelnemers één-op- één begeleiding krijgen, om uiteindelijk een succesvol projectdossier in te kunnen dienen bij potientiële donoren. 

Onze democractie heeft een genderperspectief nodig om werkelijk democratisch te zijn

Aanstaande dinsdag 8 maart is het Internationale Dag van de Vrouw. Deze dag is wereldwijd een gelegenheid waarbij wordt stilgestaan bij de economische, politieke en maatschappelijke verworvenheden van vrouwen. Tegelijkertijd wordt op 8 maart stilgestaan bij de lange weg die nog moet worden afgelegd voor er werkelijk sprake zal zijn van volledige maatschappelijke gelijkheid van vrouwen en mannen. 

Het onderstaande artikel verscheen eerder in de ‘State of our Democracy 2015’. De gehele nieuwsbrief vindt u hier.

Door: Henna Guicherit & Carla Bakboord, Women’s Rights Centre

Vrouwenrechten zijn mensenrechten. Ze zijn het geboorterecht van alle mensen en dus ook van vrouwen en moeten in onze democratische republiek onvoorwaardelijk worden gerespecteerd. Dit betekent gelijke rechten voor zowel mannen als vrouwen. Maar mensenrechten zijn in de loop der tijden eerder beschouwd synoniem te zijn aan mannenrechten. Hoewel voor iedere burger een taak is weggelegd om de rechten van alle mensen te waarborgen, ligt de primaire verantwoordelijkheid voor de bescherming en bevordering van vrouwenrechten bij de beleidsmakers. 

Voor de beleving van hun rechten moeten vrouwen niet alleen gehoord worden in het democratisch proces maar ook in gelijke mate als mannen vertegenwoordigd zijn in posities van beleid en besluitvorming. 

2015 kenmerkte zich in het bijzonder door de inspanningen die, in de aanloop naar de algemene vrije en geheime verkiezingen, zijn gepleegd om vrouwen zichtbaarder te maken en hun capaciteit te versterken voor deelname aan de politiekvoering. En niet zonder succes. Maar vrouwen vormen in het politiek-bestuurlijke, als resultaat van decennialange discriminatie, nog altijd een minderheid. Dit is terecht aangemerkt als te zijn in strijd met haar mensenrechten. En ook in strijd met het democratisch principe dat er voor moet zorgdragen dat het hele volk, dus vrouwen en mannen, via haar vertegenwoordiging, deelneemt aan de besluitvorming en de uitvoering.

Wanneer vrouwen en mannen de strijd aanbinden tegen de ongelijke positie die vrouwen t.o.v. mannen vanwege hun gender in diverse sectoren ondervinden, is dat rechtmatig en bovendien in het belang van de verhoging van het democratisch gehalte van de staat. Want inherent aan mensenrechten en democratie is het principe van gelijkheid. Ongelijke kansen en behandeling, ongelijke toegang tot en zeggenschap over bronnen leiden onder meer tot armoede, geweld en slechte gezondheid. Zij vormen een aanslag op de samenleving en de democratie. Vanuit het democratisch genderperspectief is het onrechtvaardig dat vrouwen in relatie tot mannen minder rechten en waarde worden toegekend.

In het democratisch model zullen dus ook de achtergestelde vrouwen betrokken moeten worden. En vrouwen hebben de democratie nodig om hun stem te laten horen en om verandering te brengen in een systeem dat structureel discriminatoir is en op gespannen voet staat met de democratie. Deze vindt zijn oorsprong in het denken dat mannen superieur zijn aan vrouwen en de machtsposities hen daarom toekomen. Als iedereen vrij en gelijk in rechten en plichten geboren is, dan heeft niemand méér recht dan de ander.

De ongelijke machtsrelaties liggen ten grondslag aan de vele schendingen van vrouwen- en kinderrechten zoals de verschillende vormen van huiselijk geweld die zij dagelijks ervaren. Veiligheid  is een harde kern van een democratische rechtsstaat. De overheid zal maatregelen moeten treffen om de veiligheid van vrouwen en kinderen ook in het private domein te garanderen.

Na decennia van strijd voor de erkenning en beleving van vrouwenrechten is het mensen-/ vrouwenrechtenbewustzijn nog laag.  Daarom moet de overheid, als verantwoordelijke, zelf het goede voorbeeld geven door de democratische en genderprincipes na te leven. Voortbouwend op de successen die reeds zijn geboekt, zal empowerment en verbetering van de positie van vrouwen ook in 2016 boven aan de lijst prijken in de agenda’s van alle mensenrechtenactivisten en ware democraten.-

Wilt u meer lezen over de staat van onze democratie in 2015? Lees dan ook de andere artikelen van de ‘State of our Democracy’ nieuwsbrief.

“Community Dance classes in Afro-Surinaamse dansstijlen”

Projekta voert sedert 2013 het Actieve Burgers door Cultuur en Sport (ABCS) programma uit. ABCS is een partnerschap tussen Projekta, de Nederlandse Ambassade in Suriname en de International Sports Alliance (ISA). Het ABCS programma heeft als doel het vergroten van de beleving van het recht op sport en cultuur. Het streven is dat elke jongere de mogelijkheid krijgen om aan culturele– en sportactiviteiten te doen, omdat deze bijdragen aan het vormen van assertieve, proactieve en creatieve burgers. Organisaties op het gebied van sport, zang, dans en theater kunnen ervoor kiezen zich te committeren aan het totaal programma, of de keuze maken uit losse trainingen/activiteiten binnen het programma.

Dat het streven van het ABCS programma ook overslaat naar de deelnemende organisaties, blijkt onder andere uit de activiteiten van Naks Wan Rutu (NAWARU). NAWARU is de jongerenafdeling van de organisatie Naks en is vanaf de start van het programma een actieve deelnemer.

NAWARU is vorig jaar gestart met de NAWARU Community Dance Class. Ontworpen om de toegankelijkheid van het aanleren van de Afro-Surinaamse dans te vergroten, hoeft er voor deelname geen auditie gedaan te worden en is danservaring geen vereiste.

Er zullen in totaal acht dansstijlen aan de orde komen: Aisa & Loko; Leba; Fodu; Ingi; Luangu;  Ampuku; Laku & Banya en Kanga. De verschillende dansstijlen zijn verdeeld in modules en worden verzorgd door de trainers van NAWARU. Elke module bestaat uit een infosessie, gevolgd door een zangsessie. Vervolgens komen de basisdansstappen aan de orde. Bij de laatste les worden de deelnemers in kleine groepen verdeeld en moeten ze binnen 5 tot 10 minnen hetgeen ze geleerd hebben verwerken in een zang-, dans- en/of dramastuk. Dit presenteren ze dan aan de rest van de groep.

Aan het eind van drie modules volgt er een eindpresentatie voor familie, vrienden en kennissen van de deelnemers. Intussen zijn de modules Aisa & Loko, Leba en Fodu afgewerkt, en zijn deelnemers druk bezig met de voorbereidingen voor de eindepresentaties. Als de kleine groepspresentaties als voorbeeld mogen dienen, kan verwacht worden dat de eindpresentatie een uitbarsting van creativiteit en spontaniteit zal zijn.

De groep cursisten bestond tot nu toe uit nieuwe leden van NAWARU die al enige basis-danservaring hebben en personen voor wie dit de eerste danservaring is. Voor enkele deelnemers werd het al heel gauw duidelijk dat het makkelijk lijkt als je kijkt naar iemand die het doet op het podium, maar wanneer je het zelf moet doen het toch wel wat energie blijkt te kosten.

Ook voor de trainers van NAWARU zit het coördineren van de trainingen vol uitdagingen. Het zoeken naar een spreker voor de info sessies en het aanpassen van de inhoud aan de verschillende dansniveau’s van de deelnemers behoren tot enkele van deze uitdagingen.

De volgende maand begint de module Ingi. De lessen kosten SRD 75 per module en worden bij Naks aan de Thomsonstraat # 8 verzorgd.  

Interesse voor deelname? 

Stuur dan een mailtje naar nakswanrutu@outlook.com of klik hier voor de link naar de NAWARU Facebookpagina. 

Ook over de andere activiteiten van NAWARU kun je op de Facebookpagina meer lezen. 

Nooit te oud om te leren

Trainingstraject Projectschrijven gestart

Afgelopen weekend vond het eerste deel van de training Projectschrijven voor de nieuwe lichting organisaties plaats in Asewa Otono. Het doel van de training is het leren van het opstellen van een succesvol projectdossier. In opdracht van de internationale ALCOA Foundation begeleidt en verzorgt PROJEKTA sinds eind 2014 trainingen aan gemeenschapsorganisaties op het gebied van Project Cycle Management. Het doel is om de algehele kwaliteit van projectontwikkeling, -uitvoer en –rapportage te vergroten. Projecten die onder begeleiding van PROJEKTA door de deelnemende organisaties worden ontworpen en uitgevoerd, dienen duurzaam te zijn, alsmede de steun te genieten van de lokale gemeenschap.

Voor deze training kregen wij het overweldigende aantal van 68 aanmeldingen binnen. Hierdoor waren wij genoodzaakt een strenge selectie toe te passen. Er is geselecteerd op type organisatie en of het projectvoorstel valt binnen een van de vooraf bekend gemaakte themagebieden, te weten: educatie, milieu of gemeenschapsontwikkeling. Omdat we zoveel aanmeldingen hadden, hebben we ook gekeken naar welke organisaties de training het hardst nodig hebben.

Uiteindelijk namen er 26 personen van 20 verschillende organisaties deel aan de training. Deze organisaties zijn gericht op ondermeer kunst, gezondheidszorg, welzijn van seniore burgers, muziek, milieu en sport. Ongeveer de helft van de organisaties komt uit Paramaribo en/of opereren landelijk, maar de districten en het binnenland waren ook goed vertegenwoordigd met organisaties uit onder andere Lelydorp, La Prosperité, Witagron, Atjoni en Washabo.

Tijdens het afgelopen trainingsweekend kwamen onderdelen zoals het formuleren van een doelstelling en strategie en het opstellen van een activiteitenmatrix aan de orde. Een belangrijke les was dat je helder en concreet moet formuleren. Waarom 70 woorden gebruiken, als je je doel ook in zeven woorden kunt omschrijven? Echter, het formuleren van het probleem is niet eenvoudig. Een ander belangrijk inzicht bleek dat je het niet gaat om wat jij of jouw organisatie wil brengen, het moet gedragen worden door de gemeenschap, dus moet je altijd denken vanuit je doelgroep.

Dat je nooit te oud bent om te leren, bewees meneer Julius van Stichting Aldolfus Lingaard. Ondanks (of misschien juist dankzij) zijn respectabele leeftijd van 74 jaar, participeerde hij actief tijdens de training. Dat jij of jouw organisatie niet zo bijzonder is als je denkt en je hard zult moeten werken om een onderscheidend projectvoorstel te schrijven, omschreef hij als volgt: “Ik zie een projectaanvraag precies zo als een aanzoek aan een meisje. Er zijn zoveel jongens, er is maar een meisje. Er zijn zoveel aanzoekbrieven en ze leest die brieven. Die brief die haar aanspreekt, daar gaat ze mee trouwen.” Zo werkt het met potentiële donoren ook. Zij zullen kiezen voor het project dat het beste bij hun wensenlijst past. Echter is het ook van groot belang om kritisch te kijken wat de belangen van de doelgroep en de capaciteit van de organisatie zijn, want “niet alle geld is goed geld”.

De deelnemers vonden de training erg leerzaam en intensief. Het praktijkgerichte karakter van de training en de prettige sfeer werden erg gewaardeerd. Dit weekend was echter pas het begin. Als vervolg op deze trainingsdagen, zullen deelnemers de komende tijd huiswerkopdrachten maken en zullen zij één-op-één begeleiding krijgen. Over twee weken zal het tweede trainingsweekend plaatsvinden.

Lees in de volgende berichten meer over het programma dat PROJEKTA uitvoert in opdracht van de Alcoa Foundation:

• Met hetSurinaamse Rode Kruis op bezoek in Brokopondo
• Laatsteloodjes potentiele aanvragers grant Alcoa Foundation
• Langatabiki:hier zijn we

Deelnemers bespreken het groepswerk

Probleem uitwerken aan de hand van een probleemboom

Werken in groepen

PROJEKTA verzorgt training Projectmanagement

Van vrijdag 22 tot en met zondag 24 januari 2016 verzorgde PROJEKTA een training Projectmanagement aan Stichting Vonzell, Green Heritage Fund Suriname, het Surinaams Rode Kruis, de Women in Business Foundation en het Centrum voor Landbouwkundig Onderzoek in Suriname (CELOS). Deze organisaties hebben voor het jaar 2016 een subsidie ontvangen van de ALCOA Foundation om projecten uit te voeren op het gebied van ondernemerschap, milieubewustzijn, het ontwikkelen van milieustandaarden, en gemeenschapsveiligheid.

PROJEKTA werd vorig jaar namelijk door de ALCOA Foundation gevraagd om een algemene projectontwerp- en schrijftraining te verzorgen aan een brede groep non-profit organisaties, om zo ervoor te zorgen dat er kwalitatief betere projectvoorstellen, die een grotere kans op goedkeuring hadden, werden ingediend bij de Foundation. Van alle afgeronde en ingediende projectvoorstellen, kwamen die van deze vijf organisaties succesvol door het proces.

En nu was het dus tijd om al die plannen die een jaar geleden zijn gemaakt, te evalueren en aan te passen waar nodig. De training Projectmanagement draaide namelijk om het vertalen van het projectdossier naar gedetailleerde stappenplannen en werkbudgetten. Verder is de nadruk gelegd op het belang van duidelijke interne procedures, secuur financieel management, en kregen de deelnemers praktische monitoring-tools mee.

Ook wisselden organisaties kennis en ervaring uit over hoe zij omgaan met veel voorkomende uitdagingen bij het uitvoeren van projecten, zoals het afhaken van deelnemers en andere betrokkenen de juiste coaching methodes kiezen, en het projectteam gemotiveerd houden.

Zika, klimaatverandering en SRHR

In onderstaand artikel van Arrow.org wordt aandacht besteed aan hoe de gevolgen van klimaatverandering gerelateerd zijn aan de huidige zika-epidemie. Tevens wordt de link gelegd met het gebrek aan seksuele reproductieve gezondheid en rechten (SRHR). Er worden er vraagtekens gesteld bij de oproep van diverse regeringen in Zuid-Amerika om zwangerschap uit te stellen. Want wat kunnen vrouwen (op wie regeringen zich voornamelijk richten) doen met dit advies, gezien de dagelijkse realiteit van gebrek aan toegang tot, kennis over, en maatschappelijke acceptatie van voorbehoedsmiddelen?

Op deze uitdagingen van SRHR gaat het volgende artikel dieper in:

The Zika Virus and Brazilian Women's Right to Choose

Bron: New York Times, 8 februari 2016.

Zika: a Perfect Storm of Climate Change, Disease and SRHR 

The Zika virus is now “spreading explosively,” announced the World Health Organization in a statement released last week[i] and “the level of alarm is extremely high.” The most recent spate of Zika virus infections was diagnosed in April 2015 in northeastern Brazil (the previous large outbreaks were in 2007 and 2013-2014 in the Pacific islands) and a possible result[ii] of the virus presented itself in a most tangible form in October 2015 when cases of microcephaly[iii]—smallness of the head, a congenital condition associated with incomplete brain development—began to appear among newborn infants.

Since its detection in Brazil, the virus has spread to 23 countries and regions in the Americas, and warnings are being issued to consider Zika a public health emergency. The spread of the virus and the responses to curbing it present a perfect storm of climate change, disease, and their intersections with and impact on women’s sexual and reproductive health and rights (SRHR).

Climate Change Accelerating Spread of Disease

A 2009 briefing paper by Oxfam posited “the effects of climate change on health will reach wider and faster across the world than any other fall-out from climate change.”[iv] The paper discussed the increase in water-borne, insect-borne, vector-borne diseases due to increases in temperature and rain, and the inability of health and municipal services to be able to plan and manage these changes. In Asia-Pacific, we see the year-on-year rapid increase in dengue, in particular in the Philippines and Indonesia.[v]

Dengue, Malaria, and now Zika are all examples of how mosquito-borne diseases are interlinked with effects of climate change such as rising temperatures and shifts in precipitation.[vi] Scientists say that long-term climate change will make it increasingly difficult to protect human beings from such diseases and the rapid spread of Zika over a few months is quite telling of this.

Zika and Women’s SRHR

Responses to Zika by Latin American governments currently have a major focus on the increase of microcephaly in infants, nearly 4,000 cases detected from October to date.[vii] The effects of microcephaly span a wide spectrum of outcomes, ranging from children who are not affected at all apart from the superficial issue of smaller head size to those who cannot walk or talk and need constant care and special needs therapy[viii]. Therefore an increase in children with microcephaly could place additional stress on families, communities, health services, and later on also on educational services. Given that the virus manifests itself in indiscernible ways on adults, women may not know they have contracted the virus, and if pregnant, until they deliver. There is also evidence emerging that on rare occasions, Zika could be sexually transmitted.[ix].

The responses point to one thing, especially in a region that has limited access to contraceptives, including condoms, and highly restrictive laws on abortion due to socio-religious norms. An undue burden is being placed on women, especially those from marginalised populations, who live in countries that face climate change, have conservative laws and policies (influenced by religion, and not recognising sexual and reproductive rights), and give little or no access to essential sexual and reproductive health services.

For an example, the government of El Salvador has advised women not to get pregnant until 2018, advice that has since been meted out by government officials in Colombia and Ecuador. This advice, challenged by women’s organisations[x]and not endorsed by organisations such as the WHO, fails to recognise the reality of the region where access to contraception is limited, abortion is highly criminalised, and pregnancies often occur as a result of sexual violence. A 2014 study by the Guttmacher Institute[xi] found that 56% of pregnancies in Latin America and the Caribbean are unintended—the highest proportion in the world—showing that women already have little control over their bodies and pregnancies.

While the governments in Latin America are saying that this advice is a secondary strategy to combat the virus, it remains an unprecedented sweeping request. Apart from being impossible to achieve, it is also feared that this approach would lead to women being forced to have unsafe abortions, resulting in death or severe complications, as well as legal consequences. This is particularly concerning in countries like El Salvador, where women may be jailed even for miscarriage of pregnancy.[xii]

Way Forward

A comprehensive approach that is rights-based is essential to combat diseases such as these. Such an approach would include:

• Access to a full range of contraception including dual-protection methods that prevent pregnancy and prevent the transmission of diseases.
• Access to information that would enable individuals and couples to make informed decisions about their bodies and their lives.
• Access to comprehensive maternal health services: antenatal scans to enable early detection, access to a choice of safe abortion services, safe delivery services and neo-natal care.
• Policy, programme, and paradigm changes that take into account the intersections between climate change and SRHR[xiii].

Civil society organisations across the world are calling on governments to reform their policies on contraception and abortion, and we stand in solidarity with them.

[i] http://who.int/dg/speeches/2016/zika-situation/en/

[ii] A causal relationship between Zika virus infection and birth malformations and neurological syndromes has not yet been established, but is strongly suspected.

[iii] http://www.stanfordchildrens.org/en/topic/default?id=microcephaly-90-P02610

[iv] https://www.oxfam.org/sites/www.oxfam.org/files/bp130-suffering-the-science.pdf

[v] http://www.rappler.com/nation/104736-dengue-cases-january-august-2015

[vi] http://time.com/4200851/climate-change-mosquitoes-zika/

[vii] http://www.huffingtonpost.com/entry/the-zika-virus-could-force-women-to-have-unsafe-abortions_us_56a77b76e4b01a3ed123c895

[viii] https://www.washingtonpost.com/news/to-your-health/wp/2016/02/01/zika-virus-and-microcephaly-scientists-investigate-mystery-of-whether-mosquito-bite-is-responsible-for-brain-defect/?postshare=751454482935327&tid=ss_wa

[ix] http://www.nytimes.com/2016/01/26/health/two-cases-suggest-zika-virus-could-be-spread-through-sex.html?_r=1

[x] http://www.theguardian.com/global-development/2016/jan/27/rights-groups-denounce-zika-advice-to-avoid-pregnancy-in-latin-america

[xi] https://www.guttmacher.org/media/nr/2014/09/17/sfp-sedgh-up.html

[xii] http://www.bbc.com/news/magazine-24532694

[xiii] http://arrow.org.my/wp-content/uploads/2015/04/Climate-Change-and-Post-2015_Policy-Brief_2014.pdf

Bron: Arrow.org

2015: beter of slechter voor de beleving van mensenrechten van LGBT's?

Dit is het kader behorend bij het artikel ‘Samenwerken om respect voor Mensenrechten te garanderen’. Dit artikel verscheen eerder in de ‘State of our Democracy 2015’. De gehele nieuwsbrief vindt u hier.

Tieneke Sumter, voorzitter van het LGBT Platform: “2015 was een slechter jaar voor de LGBT-gemeenschap. Onze overheid heeft de LGBT-gemeenschap in de steek gelaten op diverse momenten. Rondom de hele ‘Bullet-affaire’* heeft de overheid als het graf gezwegen. Op geen enkel moment is er opgetreden of maar iets gezegd over het feit dat een groep Surinaamse jongeren opriepen LGBT’s een kogel te geven. Schandalig. Ten tweede werd een Staatsbesluit (artikel 36b: Duurzaam samenlevingsverband) gepubliceerd waarbij de overheid openlijk discrimineert. Partners van LGBT-ambtenaren hebben geen recht op sociale voorzieningen. Dit recht geldt alleen voor heteroseksuele stellen. LGBT’s betalen dus wel belasting (plicht), maar kunnen geen aanspraak maken op sociale rechten. Het uitblijven van ondersteuning van diverse maatschappelijke groepen en organisaties tegen de Bullet-affaire, alsmede het Staatsbesluit hebben bij velen uit de LGBT-gemeenschap een gevoel van ‘vogelvrij zijn’ en onveiligheid achtergelaten. De groei van het aantal bedrijven en organisaties die bereid waren de regenboogvlag uit te hangen tijden de Coming Out Week 2015 en de samenwerking met de VSB en vakbond heeft ons gelukkig weer hoop gegeven.”

* Het nummer ‘Bullet’ (gi den batti man) van HMG en King Koyeba werd in november vorig jaar uitgebracht. De titel (letterlijk vertaald: ‘Kogel voor homo’s’) en de inhoud van dit nummer roept op tot het verbranden van, en afvuren van kogels op homoseksuele mannen. Het lied riep in binnen- en buitenland heftige reacties op.